‘Spreek tot de kinderen Israëls en zeg tot hen: de gezette Hoogtijden des HEEREN welke gij uitroepen zult, zullen heilige samenroepingen zijn; deze zijn Mijn gezette hoogtijden.’
Sukkoth, de laatste van deze Goddelijke Hoogtijden, de afsluiter van één groot festival welke het gehele agrarische jaar beslaat. Alle drie opgangsfeesten Pesach, Shavuoth en Sukkoth zijn oogstfeesten; van het graan in het voorjaar tot aan het fruit in het najaar.
Het is zo typisch voor de God van Israël om die aardse oogstfeesten te koppelen aan Zijn eigen verlossingsplan, Hij is de God van hemel en aarde en Hij is toch zo aards, zo benaderbaar! Hij is degene die hemel en aarde schiep en Degene Die bij Zijn volk komt wonen in Jeruzalem, Degene Die landt met Zijn voeten op de Olijfberg en Die tabernakelt temidden van Zijn volk. Hij heeft het eerder gedaan: ‘Het Woord is vlees geworden en heeft onder ons getabernakeld… (Johannes 1)’ Hij zal het opnieuw doen, we verwachten Hem met smart om Zijn plaats in te nemen op Zijn troon, in Jeruzalem.
Het Loofhuttenfeest, dat volgens de Bijbelse telling begint op de 15e van de zevende maand, zal acht dagen duren; de eerste en de achtste dag zullen Shabatten zijn, rustdagen, en de tussenliggende dagen zijn officieuze feestdagen waarop gewerkt mag worden. Takken van lommerrijke bomen worden gebruikt voor een lulav, tezamen met de geurige, citroenachtige ethrog, om heen en weer gezwaaid te worden in alle richtingen: oost, west, noord en zuid, naar boven en ook naar beneden. Zo zal men in de loofhut wonen, dat deed men destijds tijdens de oogst sowieso al en men deed het tijdens de Uittocht uit Egypte. God is de God van het herdenken en Zijn wonderbaarlijk ingrijpen in Egypte is één van die gebeurtenissen die herdacht mogen worden, elk jaar. Zo houdt men de herinnering echt levend. Door in een loofhut te verblijven tijdens dit prachtige Feest, speelt men als het ware op een heilige manier die Bijbelse gebeurtenissen na. Kalveren, rammen en eenjarige lammeren werden in Bijbelse tijden dagelijks geofferd op dit Feest, alsmede een geitenbok als zondoffer, samen met meel-offers.
Zoals de lulav met de ethrog vier naar richtingen, oost, west, noord zuid, worden gezwaaid, zo ook worden de vier richtingen genoemd wanneer de Messias landt met Zijn voeten op de Olijfberg, waardoor deze splijt (Zach. 14:4) en er een brede geul tussen de helften ontstaat waardoor het volk kan vluchten naar het oosten.
In Openbaring 7 houden engelen de vier winden vast: de oosten-, de westen-, de noorden- en de zuidenwind. Ze mogen geen schade doen aan de aarde voordat Gods dienaars zijn verzegeld: Israël en de gekozenen uit de volken, die Hem tezamen aanbidden met de lulav.
Als we kijken naar die vier kanten en vier winden dan kunnen we bedenken dat de gehele wereld bedoeld wordt om mee te doen met de aanbidding van God. Dat staat er zo mooi verderop in Zacharia: het overblijfsel van alle volken, die eerst tegen Jeruzalem waren opgekomen, zullen God komen aanbidden en het Loofhuttenfeest houden (vs. 16). Dat is nog eens wat anders dan alle haat en minachting die het volk te verduren heeft! Degenen die niet komen aanbidden krijgen geen regen, daarbij kunnen we ook denken aan de Parasha van vorige week, de zachte regen die Moshe noemt in zijn lied: ‘Mijn woorden zijn als de zachte regen.’ Gods onderwijzing is als deze regen, als je niet in de buurt bent, dan valt deze regen niet op je. Het enige antwoord is dan simpelweg dichterbij gaan wonen zodat je wel onder de druppels van Gods onderwijs terecht komt en leert Hem te aanbidden….