In het kerkelijke spraakgebruik heet Pinksteren meestal de ‘verjaardag van de kerk’. Toch is dat niet terecht, of niet helemaal terecht*. Dé kerk, de ekklesia of qáhal (= geroepen groep, uitverkoren bijeengeroepen gemeente) was er allang tevoren. Israël was en is sinds het gebeuren bij de Sinaj Gods uitverkoren gemeente, Zijn qáhal**. De gemeente onder volken is een uitverkiezing binnen de uitverkiezing van Israël, zoals eerder de gezalfde koningen en profeten. Los van Israël gaat de gemeente uit de volken verheidensen, verromeinsen, vergrieksen, vergermaniseren, verafrikaniseren etc. Een kerk die niet functioneert binnen Israël, maar zich er naast opstelt komt tegenover Israël te staan en dat is het begin van het einde: ‘De kerk van de 21e eeuw zal een gezantschap van Israël zijn of ze zal niet zijn’.

* Wel kan men stellen dat we met Pinksteren de verjaardag vieren van de Uitzending vanuit en via Israël naar de volken
** Het woord qáhal is in het Grieks vertaald met synagogè of ekklesia dat doorvertaald is met ons woord ‘gemeente’ of ‘kerk’