Het einde van het duizendjarige Islamitische rijk
Ongeveer duizend jaar lang, vanaf de zevende tot de zeventiende eeuw, werd een groot deel van onze wereld beheerst door Islamitische, Arabische en Turkse vorsten. Een wereldhegemonie die mede de basis gelegd heeft voor een roemrijke cultuur, wereldbreed van Marokko tot Indonesië en met als hoogtepunten: Spanje, Egypte en het oude Babylonië (Mesopotamië).
Maar vanaf eind 16e eeuw, na de bloeitijd onder Sulaiman de Grote, begon de geleidelijke afbraak van het Turkse wereldrijk en werden in hoog tempo grote delen van Azië en Afrika door de opkomende en de steeds sterker wordende Europese naties gekoloniseerd. Nagenoeg de hele Moslimwereld raakte door deze onverwachte, snelle omwenteling in een soort shock of comatoestand.
Nog steeds vragen Arabische en Turkse intellectuelen, historici en auteurs, zich af wat de oorzaak is geweest van deze Westerse dominantie en het achterblijven van de Islamitische wereld. De schrijver Ahmet Altan geeft in zijn roman ‘De secretaris’ een reconstructie van deze ‘catastrofale, historische ontsporing’.
Het begin van een historisch herstel
Intussen, nog midden in de Islamitische comatoestand, rond 1800 kwam er een historische wending in de wereldgeschiedenis door de radicale revolutie in Frankrijk en het verrassende optreden van Napoleon, de geniale, verlichte keizer der Fransen. Geniaal met name ook omdat hij vrijheid bracht voor het eeuwenlang gediscrimineerde Joodse volk, zowel maatschappelijke als godsdienstige vrijheid*.
Met Napoleon rond 1800 begon de Joodse emancipatie. Honderd jaar later – vanaf 1898 (het Zionistisch congres in Bazel)- kristalliseerde deze emancipatiebeweging zich in een Joods nationalistische, Zionistische beweging: Terug naar Erets met Tsion in het centrum. Een proces dat via de Balfourdeclaration in 1918 een (voorlopige) voltooiing kreeg in 1948 bij de stichting van de Staat Israël**.
* De Joodse emancipatie was in principe al voorbereid door drie geestelijke stromingen: Renaissance, Humanisme en Reformatie. Al in 1579 werd officieel in de ‘Unie van Utrecht’ voor alle inwoners van ons land, ook voor de Joodse bevolking, de gewetensvrijheid vastgelegd. In Europees verband gebeurde dat pas in Frankrijk in 1791 en 1796. Maar het duurde nog tot 30 Mei 1806 voordat Napoleon de Joden volledige godsdienstvrijheid toekende.
** In het orthodox Joodse gebedenboek wordt de stichting van de Staat Israël aangeduid als het ‘begin van het uitspruiten van onze verlossing’ en daarna volgt het gebed, dat in synagogen in Israël en wereldwijd elke Shabbat gebeden wordt: ‘neem haar onder Uw liefderijke beschutting en spreid Uw beschermende vrede erover uit’.
Het ontwaken van de Moslimwereld
Deze historisch ongekende herleving (‘opwekking’ of ‘opstanding’) van Israël, die een enorme, wereldwijde schok teweegbracht, een ‘wereldbeving’, heeft met name ook de Moslimwereld doen ontwaken uit zijn eeuwenlange slaaptoestand. De opkomst van het Arabische nationalisme is naadloos gekoppeld aan het Joodse nationalisme.
Na 1898 en 1918 en vooral na 1948 is de onrust in de wereldpolitiek in steeds toenemende mate bepaald door de aanwezigheid van een Joodse staat te midden van een zichzelf weer bewust geworden Moslimwereld.
De eenvoudigst lijkende oplossing van de wereldcrisis rond Israël is meer dan simplistisch
De eenvoudigst lijkende oplossing van dit politieke wereldprobleem is: om de Joodse Staat weer ongedaan te maken (‘van de kaart te vegen’) op basis van de algemene erkenning dat de stichting van deze apartheidsstaat een historische vergissing is geweest en een diepe belediging van de Moslimwereld met alle frustraties en verschrikkelijke oorlogen als gevolg daarvan.
Deze simpel lijkende oplossing is niet alleen simplistisch, maar zal redelijkerwijs ook leiden tot de allergrootste vernietigingsoorlog uit de wereldgeschiedenis. Simpelweg omdat de Terugkeer van Israël naar het Beloofde Land een Godswerk is, vergelijkbaar met de Uittocht uit Egypte. Een gebeurtenis die, toen men deze ongedaan wilde maken, ook leidde tot de totale ondergang van Israëls vijanden (Exodus 14: 26-28).
Twee kernvragen met het oog op wereldvrede en welvaart voor allen
De kernvraag in de huidige gespannen wereldpolitiek is niet: hoe raken we Israël weer kwijt, dit struikelblok voor wereldvrede, maar:
a. hoe kunnen wij als volkerenwereld elkaar en met name ook de Moslimwereld aansporen om het Joodse volk, dit eeuwenlang door ons gediscrimineerde en verdrukte Godsvolk, te accepteren als een Godsgeschenk, als een Goddelijk Medicijn voor onze totaal verziekte wereldsamenleving. Immers ‘hun zijn de Woorden Gods toevertrouwd’, zoals eeuwen geleden een Joodse afgezant schreef aan de toenmalige Europeanen, in zijn brief aan de Romeinen (hoofdstuk 3 vers 2),
b. hoe kunnen wij dit door eeuwenlange verachting en vernedering in zijn zelfbesef beschadigde Joodse Godsvolk aanmoedigen en stimuleren om zijn unieke positie in te nemen te midden van de volken als een Koninklijke (= leidinggevende) en priesterlijke (= pedagogische en liturgische) natie (Exodus 19:6). Een natie die uitverkoren is om de naaf te zijn in het wiel van de volkerenwereld, met als functie om:
1. de ‘70’ spaken bijeen te houden,
2. wegwijzer en voorganger te zijn in de verering van Israëls God,
3. de toekomst te openen naar vrede en welvaart voor alle volken.