Wedergeboren worden is een feit én een proces. We zijn het al vanaf Paaszondag of nog diepzinniger: al van vóór de grondlegging der wereld (1Petrus 1:3; Efeze 1:4). Maar tegelijk is wedergeboren worden een voortdurend en levenslang proces. Het is een satanische verleiding die ons wil wijs maken dat een eenmalige keuze en een ingrijpende geestelijke ervaring van bevrijding onaantastbaar ons persoonlijk eigendom is. De kindertijd met zijn zelfzuchtige, narcistische neigingen bedreigen ons levenslang.
Als volwassen ongelovigen accepteren we meestal zeer bewust en zonder schaamte dat we met één been in de narcistische kindertijd zijn blijven hangen: zelfbevrediging, zelfkoestering, zelfhandhaving etc. vinden we normaal, hoort bij ons menszijn. Het is voor alle gelovigen die de ervaring kennen bevrijd te zijn van de kinderlijke narcistische zelfzucht een verleiding om zonder het te beseffen met één teen in de kindertijd te blijven.
Een zeer gevaarlijke vorm van geestelijke verblinding, want in plaats dat onze zelfzucht en ons narcisme meer en meer afsterft, gaat ons oude ‘ik’ zich juist geestelijk versterken: veel vrome Christenen lijden onbewust aan ‘ik-verdikking’! De slimste vorm van afgoderij is de vrome zelfverdikking of zelfvergoddelijking. Het maakt een mens het meest onmenselijk en afstotend.