Na het licht van links (socialistisch Israël) en daarna van rechts (liberaal, individualistisch Israël), is het Joodse volk toe aan zijn originele bestemming: om Thorah-licht uit te stralen. Wie worden de voortrekkers?…
Links licht
Israël heeft als lichtdrager voor de volken al minstens één ronde achter zich en de tweede lijkt zo goed als voorbij te zijn. Israël moet zich nu ter wille ook van haar voortbestaan voorbereiden op de derde ronde. In de eerste ronde gaf Israël ‘links licht’. Mede geïnspireerd door het Russische communisme werden nieuwe leefgemeenschappen gesticht, kibutzen, die wereldwijd de aandacht trokken en vooral aantrekkelijk waren voor jongeren uit West Europa en Amerika. De droom van de eerste pioniers was: vorm te geven aan een model voor een nieuwe samenleving waarin iedereen gelijk is, waar men genoegen neemt met een uiterst sobere levensstijl, waar men bereid is om samen naar vermogen de hun gemeenschappelijk toebedeelde aarde te bewerken en te handelen volgens de basisregel: ‘wij geven aan de gemeenschap wat wij kunnen en wij nemen voor onszelf alleen datgene wat wij echt nodig hebben’.
Deze kibutzbeweging bereikte een hoogtepunt in de zestiger en zeventiger jaren van de vorige eeuw. Het werd hét symbool voor Israël: Israël had iets aparts, zoiets was er nergens elders. Niemand kon vermoeden dat kort daarna er zo snel een radicale verandering zou optreden en dat op enkele uitzonderingen na alle kibutzen omgevormd zouden worden tot gewone dorpen die praktisch in niets verschillen van andere dorpen waar ook ter wereld. Er zijn diverse studies gemaakt waarin de diverse redenen voor dit snelle verval worden opgesomd. Eén van de redenen is de misrekening van de pioniers: zij dachten dat hun droom van een nieuwe samenleving zonder meer overdraagbaar zou zijn aan hun kinderen en kleinkinderen.
Rechts licht
Terwijl de linkse uitstraling langzaam maar zeker begon af te nemen – pas in de negentiger jaren kwam de kibutzbeweging zo goed als geheel tot stilstand – startte omstreeks het begin van de tachtiger jaren een nieuwe ronde. In plaats van links socialistisch licht begon Israël ‘rechts licht’ uit te stralen: meer liberaal gestemd, meer individualistisch ingesteld net als elders in de wereld. Tegelijk werd men zelfbewuster, raakte men meer gericht op het vinden van vriendschappelijke betrekkingen met de buurlanden. Met Egypte en Jordanië lukte dat tot op zekere hoogte, wat wereldwijd aanvankelijk een zeker enthousiasme gaf en perspectieven opende: er licht iets op in het Midden Oosten! Maar met hun directe buren, de zogenaamde Palestijnen, en ook met de Libanezen ging het veel minder goed en dat gaf aan Israël een negatieve uitstraling. In plaats van het symbool voor toegeeflijkheid en vredelievendheid werd Israël symbool van intolerantie en gewelddadigheid. Weliswaar geheel ten onrechte, maar de wereldopinie berust meer op sentiment dan op logica en objectieve waarneming.
Thorah-licht
Hoe dan ook, de tweede ronde is net als de eerste in feite afgerond. Hoe nu verder? Het wachten is op een nieuw initiatief, op het originele initiatief. Israëls originele bestemming is niet om een werelds socialistisch of liberaal model te zijn, maar een model te worden van een samenleving die Thorah-licht uitstraalt voor een volkerenwereld die meer dan ooit in verwarring is en in het duister rondtast. Wie zullen hierin de voortrekkers zijn?
De Sefardim als voortrekkers?
Bij de vorige rondes waren het overwegend Westerse, zogenaamd Aschkenazische Joden die de voortrekkers waren. Zouden nu eindelijk de achterblijvers in Israël, de niet Westerse, Sefardische Joden, in de voorhoede komen? De Marokkaans-Joodse gemeenschap bijvoorbeeld, waartoe ook de meeste inwoners van Sde Tswi behoren?
Joodse Christenen als voortrekkers?
Of zouden nu de Joodse Christenen de aangewezenen, de ‘gezalfden’, zijn om hun volk deze dienst te bewijzen en zodoende weer volop ‘in de gunst te komen bij het hele volk’ (Handelingen 2:47). Deze vaak zeer gemotiveerde Christenen staan principieel het dichtst bij de volkerenwereld en kunnen door dit daadwerkelijke liefdebetoon bij hun eigen volk de breuk herstellen die het hart van Israël dreigt te verscheuren. Zie ook het artikel: ‘Stop de missie ín Israël en stap in de missie ván Israël’.
De volken als voortrekkers?
Of zouden het nu juist de volken zelf zijn die Israël naar voren gaan trekken? Een Joodse dame, oorspronkelijk afkomstig uit één van de Noord-Afrikaanse landen landen die momenteel in grote verwarring verkeren – zei onlangs tijdens een gesprek in de loofhut op de Leerlanderij in Sde Tswi: ‘De Arabieren hebben ons domweg weggejaagd uit hun dorpen en steden, omdat hun land Judenfrei moest zijn! Maar er komt een tijd dat zij ons terugroepen: help, help ons, want jullie hebben de kennis en de ervaring, niet alleen om onze samenleving democratisch in te richten, maar ook om onze verwaarloosde en hopeloos verarmde landen te ontwikkelen, zoals jullie dat gedaan hebben en nog doen met het eeuwenlang verwaarloosde en verarmde ‘Palestina’!”
De Westerse wereld als voortrekker?
Het is denkbaar dat niet alleen de Arabieren, maar ook de hoogontwikkelde Westerse wereld, die eveneens in grote verwarring verkeert, financieel en economische dreigt bankroet te gaan, Israël, het oude Bondsvolk, te hulp zal roepen. Israël heeft de geestelijke en de praktische kennis en ervaring om aan de moderne ballingen in onze ‘babylonische’ (oververstedelijkte en oververtechniseerde) Westerse samenleving het leven op het land voor te leven volgens de agrarische regels en de tijdsordening van de Goddelijke Thorah. ‘Terug naar de Weg’! Een Chanukah volksbrede bekering in Amerika, in Europa, in Nederland! Dat zou een feestelijk feit zijn! Om jaarlijks te herdenken in de donkere Midwintertijd!