“Wat is er mis mee als wij door de Hebreeuwse Bijbelstudie de geestelijke betekenis van de Bijbelse feesten leren ontdekken en daardoor zoals U dat noemt ‘doorkijkjes’ krijgen op het Evangelie van het Nieuwe Testament? En wat is er fout aan als wij zeggen dat ons dat ook voldoende is? Meer hoeft niet”.
Op zich is er niks mis mee als we onze kennis van het Nieuwe Testament laten verrijken door de Joodse/Hebreeuwse symbolen in het OT en met name door de symbolische betekenissen van de Bijbelse feesten. Als het daarbij echter blijft – zo staat het ook ongeveer in de Vierluiktekst – dan is er in feite niks veranderd sinds keizer Constantijn en de Middeleeuwen. Daar kan men ook Calvijn nog aan toevoegen, want Calvijn bekeek het OT ook net als de meeste kerkvaders en katholieke theologen puur symbolisch-geestelijk. Volgens Calvijn kreeg het Joodse volk het Evangelie (hetzelfde Evangelie als in het NT!) bemiddeld via de aardse symbolen van de Uittocht uit de slavernij en de Intocht in het Beloofde land etc.
Het nieuwe van het nieuwe verbond, aldus Calvijn, zit niet in de inhoud – ook in het OT leefde Israël van genade en nergens anders van – maar het verschil zit in de ‘bediening’: toen werd het Evangelie bediend door de tempelpriesters die symbolische lamoffers brachten voor het volk, nu wordt het Evangelie bediend door Woord en Sacrament. Wel is alles, door de komst van Jezus veel helderder geworden volgens Calvijn: het is nu voor iedereen duidelijk dat het niet gaat om een aards koninkrijk met het aardse Jeruzalem in het centrum, maar om een geestelijk Koninkrijk dat weliswaar hier op aarde enigszins begint, maar dat uitloopt op de eeuwige hemels, zaligheid.
Gelukkig is Calvijn op dit punt al jaren geleden gecorrigeerd o.a. door de hervormde theoloog prof. dr. K.H. Miskotte. Al vóór 1948 (stichting van de Staat Israël) en 1967 (teruggave in 1967 van Oost Jeruzalem met de berg Tsion en het omliggende land van Judea en Samaria) sprak deze grootmeester in de Bijbelse theologie over het Tegoed van het Oude Testament. Daarmee bedoelde Miskotte: er staat voor het Joodse volk en voor ons als volkerenwereld niet alleen een geestelijke maar ook nog een aardse toekomst te wachten. Helaas zijn veel Christenen tot dusver blijven hangen in Calvijn’s symbolische ( = Griekse, heidenchristelijke) visie dat het in heel de Bijbel om de hemel gaat en niet om ‘een hemel op aarde’ zoals Jesaja en Micha hebben geprofeteerd (Micha 4:1-4, Jesaja 2:1-4). De visie van Israëls profeten is ondubbelzinnig duidelijk: in de eindtijd – als Israël weer verzameld is uit de volken en weer op zijn post gezet is en zij als volk, vervuld met de Heilige Geest (Joel 2: 28-32) hun roeping aanvaarden – dan zullen alle volken optrekken naar Tsion en onderwijs krijgen uit de Torah!
Uit dit unieke, Mozaïsche pakket van praktische Leefregels die gericht zijn op het herordenen van déze aardse chaotisch geworden wereldsamenleving. Hoe herordenen? Met name door onder leiding van de Heilige Geest ons radicaal af te keren van het heidense collectieve ritueel en eindelijk na 2000 jaar van verdringing de Bijbelse tijdsorde in te voeren (Shabbat, Pesach, Shawu`oth en Sukoth) en vooral ook de Bijbelse ordening voor het aardse bezit (afstaan van de tienden en de eerstelingen, periodieke kwijtschelding van schulden en herverdeling van het aardse bezit). Radicale Goddelijke Leefregels die recht doen aan de miljoenen armen in onze wereld, aan hen die zich hebben laten ophopen en opsluiten in de krottenwijken van de Afrikaanse, Aziatische en Latijns-Amerikaanse, miljoenensteden, waar ze leven in uitzichtloze ellende. Het woord ‘ellende’ betekent letterlijk el = ex = uit het land zijn, niet meer wonen onder eigen wijnstok en vijgenboom (Micha 4:4).
Als we dat Tegoed van het OT blijven afwijzen, als we die aardse beloften die nog lang niet vervuld zijn en die ook de basis vormen van de Bijbelse feesten, blijven vergeestelijken tot symbolische verwijzingen naar een hemelse toekomst, dan halen we zogezegd de krenten uit de pap en laten het Hebreeuws-Bijbelse, voedzame volkoren voedsel liggen ‘als parels voor de zwijnen’. Anders gezegd: dan zijn we bezig om het Evangelie van het Koninkrijk Gods verminken, te versmallen, te verheidensen. In feite creëren we dan ook een andere Messias, een Griekse, heidens-christelijke ‘Jezus’ en laten we de Israël-Messias daadwerkelijk in de steek: ‘Ik heb honger geleden en U (als volkerenwereld) hebt Mij (Mijn volk) niet te eten gegeven’ (Matth. 25: 35).
Dat niet alleen, want als we alleen de krenten uit de pap halen en eenzijdig op z’n Grieks het OT blijven lezen, dan scharen we ons in feite onbedoeld en ongewild in de rij van de moderne vrijzinnige verhaaltheologen: ‘het gaat er niet om of het écht gebeurd is, het gaat om de betekenis, om de symboliek’. Deze vergriekste wijze van theologiseren legt ook de basis voor het ontkennen van de Joodse identiteit en voor een nieuwe ‘kruisiging’ van het Joodse volk ‘dat in zijn verharding en verblinding nog steeds vast houdt aan de letterlijke historische betekenis van de landbelofte en van de profetiën van Jesaja en Micha over vrede en welzijn vanuit Tsion voor alle volken. Veel Grieks-wetenschappelijk gevormde Westerlingen menen intussen dat al die mooie woorden geestelijk, symbolisch zijn bedoeld.