‘Een volk dat alleen woont’
Israëls God heeft het nageslacht van Abraham, Isaäk en Jacob uitdrukkelijk afgescheiden van de overige volken en zodoende voor Zich een nieuw volk geschapen, een Godsvolk. Scheppen door te scheiden is kenmerkend voor Israëls God. Hij schiep de dag door die af te scheiden van het duister, Hij schiep een bewoonbare aarde door scheiding te maken tussen water en zand. Hij schiep de Shabbat door de zevende dag af te scheiden van de overige zes. Zo schiep Hij ook Zijn volk Israël: door een bejaard, kinderloos echtpaar weg te roepen uit hun vaderland en hen af te scheiden van hun familie (Genesis 12:1-3). ‘Door Israël van de volken te scheiden, schept Hij Zich een Godsvolk. En zo door de Shabbat te scheiden van de werkdagen, schept Hij een nieuwe dimensie (RUST) in het slovende slavenleven van de mens’ (W.H. Zuidema).
Net als de Shabbat heeft ook Israël geen doel in zichzelf. De Shabbat is apart gezet en geschapen met het oog op de werkdagen en Israël is geschapen met het oog op de volken. Wat de Shabbat is in de tijd: een Lichtbron die heilig Licht verspreidt over het leven van alledag, is Israëls roeping te midden van de volken: om een Lichtdrager te zijn die de Goddelijke Richtlijnen voor het ordenen van de tijd en het aardse bezit onderwijst en voorleeft.
Het is Israëls missie om de volken voor te gaan op de weg van de Torah, om aan de volken een model te tonen van de feestelijke, aardse levensstijl en dit model niet alleen aan te bieden, maar deze andere manier van leven dicht bij de Schepper en Zijn schepping ook te propageren wereldwijd bij politici, economen en pedagogen. Nog anders gezegd: het doel van deze afscheiding is dat de volken net als Israël mondig worden = niet langer afhankelijk zijn van tussenwezens, van volksgeesten of volksengelen die zich manifesteren in vaak tirannieke machthebbers, maar dat zij net als Israël: een Godsvolk worden dat rechtstreekse relatie heeft met God Zelf, met Zijn Woord en met Zijn Geest. Het doel van afscheiden is dus: verbinden. Zoals de Shabbat er is om alle dagen met God te verbinden, zo is Israël afgescheiden om alle volken met Hem in verband te brengen, in Zijn verbond te betrekken.
Daarom moet Israël ook apart blijven en zich niet vermengen met de volken. Zoals we de wekelijkse, apart gezette Rustdag niet kunnen missen – vanwege de zuigkracht die er zit in het dagelijkse zorgen en sloven en die ons kan wegzuigen uit het Krachtenveld van God, onze Schepper en Bevrijder, zo kunnen de volken Israël als apart gezet volk, als Lichtbron, niet missen. Zonder een hechte relatie met het Godsvolk, komen de volken weer in het krachtenveld van de oude volksgoden die hen wegzuigen van God hun Schepper en Bevrijder, waardoor ze opnieuw en nog erger in de greep komen van tirannie en onderlinge strijd.
Israël is als de onmisbare naaf in het wiel van de volkerenwereld: zonder deze naaf waarin de 70 naties als spaken zich hebben vastgehecht, kan er geen hechte vereniging van naties ontstaan, kan er geen shalom op aarde zijn.
Dus ter wille van het welzijn van alle volken moet Israël, als de Eersteling van de Godsvolken, apart blijven en moeten de volken deze aparte positie erkennen, waarderen en zelfs stimuleren. Het was de heidense ziener Bileam die daar eeuwen geleden al zicht op had en de toenmalige vijandige volken rondom Israël daarop attendeerde: ‘Kijk, een volk dat alleen woont’ = dat bestemd is om alleen te wonen (Numeri 23:9). Wat Bileam zag, was in lijn met de Godspraak bij de berg Sinaj: ‘Gij zijt Mij een koninkrijk van priesters, een heilige (= apart gezette) natie’ en: ‘Gij zijt voor Mij een ‘segoláh’ (= een kostbaar eigendom, een lichtende kandelaar te midden van de volken), want heel de aarde behoort Mij toe (Exodus 19:6 en 5). Samenvattend: zoals het isolement de kracht is van de Shabbat, zit ook in Israëls isolement te midden van de volken Israëls kracht.
Vragenderwijs
1. De dichter G. Bogaard schreef: ‘het Christelijke geloof, dat zij (de Joden) Godsvolk zijn en het ook gebleven zijn, het is van recente datum’. Hoe komt het dat de Kerk eeuwenlang gedacht en gepropageerd heeft dat Israël als apart Godsvolk niet meer bestond? Er staat toch duidelijk in de Bijbel dat ‘de genadegaven en de roeping Gods onberouwelijk zijn’ (Romeinen 11: 29)! En hoe komt het dat sinds kort (‘recent’) dit toch aan het veranderen is?
2. God schept door te scheiden. Kunt U daarvan nog meer voorbeelden geven? Is de Christelijke gemeente uit de volken ook niet een schepping op basis van datzelfde principe?
3. Waarom kunnen de volken Israël als aparte natie niet missen? Kunt U dat met eigen woorden nog nader toelichten?
4. Als Israël de naaf is, en de volken zijn de spaken, wat zou daarbij dan de rol van de Christelijke gemeente kunnen zijn?
5. De zin ‘In het isolement ligt onze kracht’ is een beroemde zinsnede van dr. Abraham Kuyper, waarmee hij doelde op de positie van zijn enigszins geïsoleerde Gereformeerde achterban. Maar geldt dit missionaire statement behalve voor Israël niet ook voor de met Israël verbonden gemeenten uit de volken? En in de toekomst voor elke volksgemeenschap die zich politiek en economisch met Israël verbindt?