Veel Christenen zijn bewust of onbewust nog steeds aanhangers van de klassiek kerkelijke vervangingstheologie: de Kerk is in de plaats van Israël gekomen. De pro-Israël Christenen hebben vrijwel massaal deze valse leer losgelaten. Maar onder hen zijn er helaas velen die aanhanger zijn geworden van de opvangtheologie: het Joodse volk wordt bij de komende doorbraak van het Koninkrijk Gods als geheel opgevangen, opgenomen in de ene, algemene* wereldwijde kerkgemeenschap, waarin voor een apart Joodse volksgemeenschap met een unieke roeping geen plaats meer is, want het wordt uiteindelijk ‘één kudde onder één Herder’. In feite is dit niets anders dan een variant van de oude vervangingsleer.
Aan de basis van deze eeuwenoude verkeerde visie staat de dogmatische dwaling die gemeente en volk, Kerk en Koninkrijk vereenzelvigt. De ene kudde in het komende Koninkrijk is een kudde van volken geschaard rondom het Joodse Godsvolk, als een koninklijke, leidinggevende en priesterlijke natie, als voorganger en voorzanger in de liturgie van Israëls God. In het eindgericht worden de volken geoordeeld op hun houding tegenover het Joodse volk: wat U de minste van Mijn broeders (= het Joodse volk) hebt aangedaan, hebt U Mij aangedaan (Matheus 25: 40, zie ook Openbaring 21 vers 3: God komt wonen te midden van Zijn volkeren).
* Het klassiek kerkelijke woord voor ‘algemeen’ is: ‘katholiek’.