Nederland als voortrekker?
Waar in de terugkeer naar de gemeenschappelijke Bron de diverse religies een vorm van onderlinge harmonie ervaren, wordt de basis gelegd voor wereldvrede. Nederland lijkt aangewezen om dienst te dien als voortrekkersland in deze terugtocht naar de Abrahamitische Bronreligie
Perspectief op wereldvrede
De terugkeer van alle ‘afgesplitste’ religies naar de Bijbels-Hebreeuwse Bron legt tegelijk het fundament voor een duurzame wereldvrede. Als geen ander kan juist de veelzijdige Bijbels-Hebreeuws godsdienst de diverse volksculturen inspireren en een onderlinge harmonie doen ervaren: waar een onderling harmonieuze cultuur ontstaat, kan zich een hechte sociale structuur ontwikkelen die een vredig samenleven mogelijk maakt. Het is waar dat ook de meeste andere godsdiensten, en dat geldt ook voor de ideologieën van communisme, socialisme en liberalisme, wel in staat gebleken zijn om in grote gebieden aan de diverse bevolkingsgroepen een zekere vrede op te leggen en te stabiliseren. Onder het regiem van het Islamitisch-Turks bewind was er tussen de verschillende volken in grote delen van het Midden-Oosten een vorm van vrede. Onder het communistische Russische regiem was er tussen de volken in grote delen van Oost-Europa en Zuid-West Azië eveneens een vredestoestand. Maar wereldvrede hebben zij vanwege hun eenzijdigheden, die immers altijd weerstand oproepen, niet kunnen bewerkstelligen. Alleen de veelzijdige Bijbels-Hebreeuwse godsdienst biedt een realistisch perspectief op echte en duurzame wereldvrede waardoor het aloude visioen van Israëls profeten tot vervulling komt: eens zullen alle volken optrekken naar Tsion, het centrum van de Hebreeuws-Bijbelse godsdienst, om zich te laten onderwijzen in de zegenrijke Richtlijnen van de Mozaïsche Torah. Hoe zich laten onderwijzen? Niet door geleerde theologen of autoritaire kerkleiders maar in saamhorigheid met het Joodse volk, door God Zelf, door Zijn Woord en Geest (Micha 4:1-4; Jesaja 2:1-4).
Nederland als Bijbelland
Vanouds is Nederland een Bijbelland, een land ‘uit de Bijbel geboren’, uit de strijd in de 16e/17e eeuw om in vrijheid de Bijbel te mogen lezen en er naar te leven. In de meeste kerken werd elke Zondagmorgen de Torah voorgelezen in de vorm van de Tien Woorden. Vaak hing deze ook zichtbaar voor elke kerkganger aan de wand naast de preekstoel. Op alle scholen kregen de kinderen Bijbelonderwijs en leerden zij de Hebreeuwse Psalmen zingen in een Nederlandse berijming. Op last van de volksvertegenwoordiging, de Staten-Generaal, werd de Bijbel uit het Hebreeuws en Grieks overgezet in de Nederlandse taal, die mede door deze vertaling gestempeld is. In tal van gezinnen werd aan de huistafel uit deze Statenvertaling voorgelezen. Volgen dr. O. Noordmans was ‘nooit in de historie de huiselijke sfeer zozeer verinnigd en geheiligd en (werd) het Woord van God zo priesterlijk door de huisvader bediend’ (Liturgie, pag. 121). In dit Bijbelland leefde ook een sterk gevoel dat men hier in het ‘Israël van het Westen’ was. Merkwaardig dat ook de Joodse immigranten zich in dit Bijbelland bijzonder thuis voelden. Onze hoofdstad werd – zoiets is met geen enkele andere stad gebeurd – door hen Mokum genoemd: de plaats (maqom in het Hebreeuws) waar men als volk van Godlovers (jehudim) in volle vrijheid de G’d der Hebreeën kon vereren.
Nederland geseculariseerd
Wat is intussen gebeurd? Nederland is sinds het begin van 19e eeuw in de publieke sector gaandeweg geseculariseerd door de scheiding tussen Kerk en Staat. Op zich was deze scheiding zeer terecht, maar geheel ten onrechte werd daardoor ook de Bijbels-Hebreeuwse godsdienst uit het publieke domein geweerd met als gevolg dat het geestelijke en psychische welzijn van de Nederlandse samenleving gaandeweg ernstig is verstoord. Zoals ouders in een gezin aanvankelijk een dominante rol hebben, die gericht is op de volwassenwording en verzelfstandiging van hun kinderen, heeft de Kerk als kring van eerstelingen, van ouderen in het geloof, aanvankelijk ook een dominante rol met het oog op de mondigwording van de volksgemeenschap. Zodra echter de samenleving zelf het Bijbelonderwijs en de Bijbelse liturgie (van de door G’d Zelf ingestelde dagelijkse getijden, Shahbatviering en de jaarlijkse feesten) gaat verzorgen, moeten de dominante dominees terugtreden*. De rolverdeling is daarna duidelijk: de mondige samenleving heeft een koninklijke (leidinggevende) en priesterlijke (lerende en liturgische) taak, de Kerk houdt, zoveel mogelijke op de achtergrond, haar profetische (verkondigende, lerende/corrigerende) functie)**.
*Wat voor de Kerk geldt, die lange tijd als een ‘moeder’ de samenleving onder haar hoede hield, geldt in feite ook voor ‘vadertje’ Staat: ook deze moet terugtreden naarmate de samenleving mondig wordt en zich zo veel mogelijk beperken tot het houden van toezicht, op de achtergrond, en vooral tot het bewaren van de orde: ‘de overheid draagt het zwaard niet tevergeefs’.
** ‘Het Jodendom kan alleen overleven door zijn godsdienst. Puur cultureel en sentimenteel Jodendom houdt hoogstens enkele generaties stand’, aldust Ron en Rosa van Der Wieken- De Leeuw in het Joodse weekblad NIW (4-1-2013). Iets soortgelijks kan men ook zeggen van het Nederlandse volk: los van de Hebreeuwse Bron waaruit wij ‘geboren’ zijn, verliest Nederland zijn vrijheid, zijn specifieke identiteit en originele cultuur, verbrokkelt de sociale structuur en lost het land zich weer op in de buurlanden waarvan het zich destijds heeft afgescheiden.
Waarom Nederland voortrekker zou kunnen worden
Sinds de secularisatie zijn ook gaandeweg in ons land alle wereldgodsdiensten aanwezig en actief bezig. In deze situatie lijkt Nederland als geen ander land uitverkoren om in de terugkeer naar de Bijbels-Hebreeuwse Bron (wat we toch graag doen) voorop te lopen en de internationale voortrekker te worden met perspectief op wereldvrede.