Alle Bijbelse maanden חודשים, chodeshim, hebben oorspronkelijk een nummer, behalve één, de eerste, die heeft een naam: Abhibh אביב.
Alle dagen van de week שבוע hebben een nummer, behalve één, de laatste dag: Shabat .שבת
De Thorah תורה (vijf Boeken van Mozes) noemt behalve Aviv geen namen van maanden. Maandnamen zien we wel in de Boeken na Mozes. De ‘heidense’ maandnamen die Israël tot op de dag van vandaag gebruikt, zijn geen originele, door God gegeven namen. Ze zijn overgewaaid vanuit Babylon en de ballingschap. De zomermaand Tamuz verwijst bijv. naar de afgod Tamuz die beweend werd in de Tempel van Adonai (Ezechiël).
Abhibh אביב betekent lente en ook graankorrel. In het woord Abhib lezen we ook het woord voor abh אב, vader. De uitspraak is niet Abibh maar Aviv (bh=v). Het verwijst naar de start van het nieuwe jaar waarin het graan gaat groeien en de eerste opbrengt oplevert. In deze graanmaand stierf en stond op de Graankorrel die moest sterven om op te staan uit onze dood en zonde. Hij was het die zeer waarschijnlijk in de Aviv-maand ter wereld kwam en die als het Brood des Levens geboren werd in het Broodhuis (beth-lechem בית-לחם) en daar als Baby in een broodbak werd gelegd (het Griekse woord voor pathne vertalen wij hier ten onrechte met: kribbe!). Een zeer zinvolle maand, hoe dan ook en zeker waardig een naam te dragen.
De christelijke maandnamen hebben afgodische namen (Janus, de god met 2 gezichten om vooruit en terug te kijken: oud en nieuw, Mars, de oorlogsgod, Juno, etc.) of zijn vernoemd naar Romeinse keizers (Julius, Augustus) maar de laatste 4 zijn opvallend genoeg wel nummers (september = 7e, deca =10e, etc.) De numerieke volgorde klopt echter allang niet meer want september is in de westerse samenleving de negende maand. (Rome startte in haar beginperiode het jaar bij de maand mars/maart, genoemd naar de oorlogsgod Mars. Later is het begin verschoven naar Janus/januari, de filosofische god).
Wat betreft de dagen van de week heeft Israël wel altijd de numerieke ‘dagtelling’ aangehouden. Zondag is in het Hebreeuws, Jom Rishon יום ראשון, de eerste dag en vrijdag is Jom shishi יום שישי, de zesde dag. Shabat שבת is de dag met een naam, de staakdag, de niet-doen-dag. De geweldige onthaastingsdag die wij als mensheid al hebben gekregen vanaf het begin van de schepping, bedoeld voor alle mensen. Wat nog niet is zal wel komen. ‘Uw Wil geschiede’ bidden vele Christenen. Zijn Wil is ook Zijn Wet, Zijn Onderwijzing, Zijn Tien Woorden waarvan het vierde Woord over deze bijzondere ‘stopdag’ gaat.
Het is merkwaardig dat het allereerste wat God heiligt (met Zichzelf verbindt) niet een plaats is of een mens of een ding, maar een stukje tijd; Hij heiligde de Shabat. Wat is heiligen, qádash קדש? Heiligen = afzonderen = zich met de Heilige verbinden. God Zelf is Tijd. ‘In Hem zijn wij en bewegen wij ons’, zegt Paulus. Letterlijk betekent Gods Naam in het Hebreeuws: Aanwezig Zijn. Door bewust in Zijn Tijd te leven, de Bijbelse Feesttijden, maand- en weekindeling te (her)ontdekken en die te beleven, kunnen we intenser Zijn Aanwezigheid ervaren en leggen wij als het ware ook de rode loper uit voor Hem Die gaat komen. Het is goed om bij de Tijd, bij Zijn Tijd te zijn en goed te letten op de tekenen van Zijn Tijd… (zie ook het artikel over de rode manen).