Antizionistische Journalistiek
Het lijkt erop dat de journalistieke standpunten, als het om Israël gaat, zich wereldwijd meer en meer verharden en toespitsen. Steeds vaker hoort en leest men dat het orthodox-zionistische Israël dé zondebok is; dit ministaatje vormt dé blokkade voor wereldvrede; dit ‘Fremdkörper’ dat ten onrechte door de VN gesticht is moet zo snel mogelijk worden ontmanteld als een ‘zoenoffer’ o.a. voor de gekwetste en gefrustreerde Islamwereld. Volgens Islamjournalistiek is Israël al jaren de demon, mede verantwoordelijk voor de 9/11 catastrofe en volgens de partij van de Palestijnse Autoriteit is Israël zelfs, samen met Daiesh (ISIS), schuldig aan de moordpartij in Parijs en stelt Hamas dat het neersteken van Israëliërs geen terreurdaad is… Overigens hoorden we Marijnissen ook zoiets dergelijks zeggen: “De Palestijnen hebben het ook zo zwaar…”
Of kan er nog een kéér komen? Is er nog een tijdsruimte voor een oprechte dialoog over de verzwegen vooronderstellingen?
We noemen twee soorten en laten de Islam er even buiten: 1. de links-liberale en 2. de christelijk-kerkelijke.
1. De vooronderstellingen van veel journalisten uit de linkse ‘kerk’ zijn tweeledig:
a. alle mensen en alle volken zijn gelijk, er zijn geen ‘oudsten’, geen ‘eerstelingen’. Zij hebben geen duidelijk oog voor Gods Eersteling, de oudste broer, het Joodse volk, en…
b. de armen en verdrukten hebben per definitie altijd gelijk en verdienen onvoorwaardelijke solidariteit, ook al is de ellende waarin ze verkeren ook dikwijls eigen schuld en misbruiken ze deze zgn. ellende juist als hun geheime wapen: ‘Zie hoe zielig we zijn en hoe wreed, hoe barbaars die gemene Joden zijn!’
2. De vooronderstellingen van de journalisten uit het Christelijke kamp zijn dikwijls:
a. Men is als Christen in de eerste plaats solidair met de Palestijnse Christenen op de Westelijke Oever en die er nog over zijn in Gaza. Zij lijden immers evenals hun Palestijnse volksgenoten onder de Joodse ‘bezetting’ of onder Israëlische ‘wraakacties.’
b. zolang de Joden Jehoshua/Jezus niet aanvaarden als hun Messias is theologisch gezien de Joodse Staat een onwettige samenleving of zelfs een verwerpelijke rebellie;
c. de Messiaanse Joden zijn de eigenlijke of de echte Joden: zij zijn ook de echte voortrekkers voor de vrede met de Palestijnen, zij verdienen onze warme solidariteit en dagelijks gebed omdat zij net als de Palestijnen door de steeds orthodoxer wordende Joodse Staat verdrukt, en gediscrimineerd worden.
Wat dat laatste punt betreft, wanneer de Messiaanse Joden zich deze slachtofferrol laten aanleunen of zich er in koesteren, zal de Joods Messiaanse beweging voor de tweede keer in de geschiedenis op dood spoor komen en op niets uitlopen: de eerste is na het jaar 70 geëindigd in Pella, ergens in het woestijnzand van het huidige Jordanië. (Daarna is er eeuwen lang niets meer gehoord van de ‘Messiaanse beweging’ tot de eervorige eeuw)… Laten we hopen van niet en dat de vooronderstellingen in een open dialoog bespreekbaar kunnen worden gemaakt tussen Christenen onderling en samen met liberale en orthodoxe Joden!
Mogelijk zijn de vooronderstellingen hier en daar wat ‘kort door de bocht’ neergezet maar in grote lijnen is dit wel wat we steeds vaker tegenkomen in diverse media. Gelukkig zijn er ook nog onvoorwaardelijk achter Israël staande (Christelijke) journalisten, maar zij hebben het moeilijk!