Lieve Sarah,
Ergens in 2017 kregen we een bericht uit Minnesota van een Joods gezin dat een prachtige zelfgemaakte Chanukiah buiten in de voortuin had gezet. Hij was meer dan twee meter hoog en bestond uit pijpen waar de lantaarns op gezet waren. Op de zesde dag van Chanukah kreeg dit gezin de schrik van hun leven toen ze in de ochtend merkten dat de pijpen van de Chanukiah omgebogen waren tot een hakenkruis… Waarom nou toch!? Dat vragen we ons steeds weer af: waarom ons volk nu toch elke keer? Meteen moest ik toen weer denken aan de afgrijselijke gebeurtenissen in Mumbai, rond 2007, maar weet je, Sarah, ik huil nog steeds als ik eraan denk en ik denk niet dat ik ooit eraan kan denken zonder te huilen. Ik had een foto gezien van de Joodse vrouw uit het gezin dat een gasthuis had in Mumbai. Ze was een prachtige vrouw, niet zozeer volgens de Hollywood-standaard, maar bovenal omdat ze zo’n natuurlijke en vooral lieve verfijnde uitstraling had. Dit gezin werd overvallen door radicale moslims en ze werden op brute wijze afgeslacht. De vrouw van de foto was zwanger toen dit gebeurde. Ze is meermaals verkracht, men heeft de baby uit haar buik gesneden en haar pas daarna zelf vermoord en dit alles voor de ogen van haar tweejarige zoontje, die later door iemand werd gered, stiekem door de keukendeur weggegrist zonder dat de terroristen het zagen. Hoe moet zo’n jochie opgroeien als hij als peuter zijn moeder heeft zien afgeslacht worden? Misschien staat het niet meer op zijn netvlies omdat hij te jong was, maar het zal gedaan zijn met zijn gevoel voor veiligheid… Waarom gebeurde dit allemaal? Alleen omdat dit gezin Joods was. Waarom het gebeuren met de omgebogen Chanukiah? Alleen omdat dit gezin Joods is…
Ik heb bedacht waarom dit toch is en deze gedachte rijpt steeds verder in mij. Vanuit het Hebreeuws, de taal van God, krijgen we een inkijk in de Naam van God en Zijn geliefde volk en ik zal het proberen aan je te schetsen omdat jij net als ik je afvraagt ‘waarom toch…?’
De naam van God is JHWH, in het Hebreeuws יהוה. De naam van Judah is in het Hebreeuws Jehudah יהודה. Jehudah betekent Godlover. De vertaling ervan is het woord Jood. Het Joodse volk is het ‘Godlovervolk’ en daar zit het hem volgens mij in: als men denkt het Godlovervolk te kunnen vernietigen, dan wordt God niet meer geloofd en geprezen, want die taak is voorbehouden aan het Godlovervolk. In Psalm 83 staat het er met zoveel woorden: ‘Opdat er aan de naam Israël niet meer gedacht worde.’ Als er aan de naam van Israël niet meer wordt gedacht, dan wordt er al gauw aan de naam van de God van Israël niet meer gedacht en dan denkt men God te hebben uitgevlakt, uitgegumd uit de menselijke geschiedenis. Dat is het doel van de vernietigers van het Joodse volk, ook al hebben de vernietigers dit misschien zelf niet eens door. De tegenstander, de satan bestuurt deze mensen achter de schermen van de wereldgeschiedenis. Deze tegenstander weet heel goed dat God geloofd wil worden door Zijn volk.
‘Laat ons hun juk van ons afwerpen,’ zeggen die volken in Psalm 2. Hun juk?? Het juk van Israël? Ik denk omdat God het Joodse volk als voorbeeldvolk gebruikt, met de bedoeling om door dit voorbeeldvolk de gehele aardbevolking aan Zichzelf te binden. Vandaar dat Israël als een juk wordt gezien, denk ik… Dat denkt men af te moeten werpen.
Het enige verschil tussen JHWH יהוה, de Naam van God en Zijn bruid, de Godlover: Jehudah יהודה is een daleth ד. Daleth betekent deur en natuurlijk weten we Wie deze Deur is: Zijn geliefde Zoon Jehoshua, Die het mogelijk maakt om door Zichzelf, de Deur heen tot God te naderen. Maar als God Zijn volk als voorbeeldvolk gebruikt, is dit volk dan niet in zekere zin ook een deur om doorheen te gaan voor de volken? Want men mag leren van de gebruiken die Hij aan Zijn volk heeft gegeven en zij kunnen het weer doorgeven en voordoen hoe het moet en mag. Ik geloof dat dit de echte reden is waarom het Joodse volk zo extreem vervolgd is door de eeuwen heen.
Lieve Sarah, laten we niet de moed verliezen, God heeft beloofd om ons te planten in Zijn land en dat heeft Hij gedaan! Hij zal ons niet meer uitrukken, nog even en dan komt Hij Zelf hier wonen, we verwachten Hem met grote verwachting, laten we sterk blijven en blijven geloven in Hem Die we verwachten.
Heel veel liefs en tot schrijfs,
Je Deborah