De insteek van onderstaand artikel is niet om mensen tegen het hoofd te stoten, maar bedoeld als een alarmsignaal en om zelf ook verder te onderzoeken waar de opnameleer vandaan komt.
De apostel Johannes sprak in 1 Joh. 2:18: “Kinderen, het is het laatste uur en zoals gij gehoord hebt dat ‘antichrist’ komt, zelfs nu zijn vele antichristen opgestaan, daardoor weten we dat we in het laatste uur zijn.” Klaarblijkelijk bedoelde hij hiermee dat degenen die de zonnegod aanbaden en daarbij ook Christus vereerden, uiteindelijk een kloof zouden gaan maken tussen Joden en Christenen, onder meer resulterende in de viering van de zondag, de dag van de zonnegod, in plaats van de Shabat. In Johannes’ tijd was dit hele gebeuren al aan de gang met als dieptepunt de latere conventie van Nicea in het jaar 325, waar dit hele gegeven uiteindelijk hard gemaakt werd met de woorden: “Vanaf nu vieren Christenen de zondag in plaats van de shabat en degenen die nog zo doen als de Joden en de shabat onderhouden, laat hen afgesneden worden van Christus.” Hiermee vervulde de Roomse Kerk de profetie van de profeet Daniel (7:25a): “En hij (de vierde koning, anders dan alle vorigen, vs. 24) zal woorden spreken tegen de Allerhoogste en hij zal de heiligen der hoge plaatsen verstoren en hij zal menen de tijden en wet te veranderen.”
Let op dat Johannes sprak over ‘antichrist’ en niet over ‘de antichrist.’ Onze vertalingen zeggen dat niet zo, maar in het Grieks staat er geen lidwoord en dat is heel opmerkelijk want het Grieks staat bol van de lidwoorden, over beter gezegd: naamvallen: zelfs voor eigennamen staan naamvallen. Johannes had het dus blijkbaar niet over een persoon, maar over een systeem. Dit lijkt overeen te komen met Daniel 7:24 waar over de koning gesproken wordt die anders is dan alle vorigen. Een (kerkelijk) systeem kan ook als een koninkrijk fungeren. Twee keer noemde Johannes overigens in deze tekst het feit dat men toen al in het laatste uur was. Het laatste der dagen was al aangebroken in zijn tijd…
Fransico Ribera was een Spaanse Jezuïet die leefde in de 16e eeuw. Hij werd geboren in Villacastin, Spanje in 1537 en is overleden in 1591 op 54-jarige leeftijd, een jaar na de publicatie van zijn 500 pagina’s tellende commentaar op het Bijbelboek Openbaring. Dit commentaar schreef hij als antwoord op de vraag die de toenmalige paus stelde aan zijn kardinalen: ‘Kan iemand de wijzende vinger van de gereformeerden aan het adres van de Roomse kerk wegduwen wat betreft de vraag of deze antichrist is?’ In de tijd van de Middeleeuwen (500-1500 na Chr.) was het namelijk volgens zeer velen overduidelijk dat de Rooms Katholieke kerk de hoer van Babylon was, gezeten op het beest en dronken van het bloed van de heiligen: miljoenen Christenen en Joden zijn door dit pauselijk systeem verketterd en afgeslacht. Er is in de afgelopen eeuwen geen volk of groepering geweest die meer paste bij dit Bijbelse symbool van de hoer dan deze pauselijke geloofsrichting. Luther noemde in 1520 de Roomse kerk de enige en ware troon van antichrist.
Wat Ribera deed als antwoord op de vraag van de paus, was een commentaar schrijven waarbij hij de antichrist in de toekomst plaatste als een persoon die nog moest komen, waarbij hij de 1260 dagen, 42 maanden en 3,5 tijden geen 1260 jaar noemde, zoals staat in Numeri 14:34 en Ezechiël 4:6; nee, hij maakte er letterlijk drie en een half jaar van en die zouden dan nog in de verre toekomst liggen, direct vóór de wederkomst van de Messias.
Met deze verdraaiing draaide hij de beschuldigend wijzende ‘gereformeerde vingers’ weg van de Rooms Katholieke kerk en zo vond hij het zgn. futurisme uit: de komst van de antichrist zou in de toekomst (the future) liggen. Omdat hij de komst van de antichrist in de tijd van voor de wederkomst plaatste, werd zijn commentaar ook wel ‘the gap theory’ genoemd, wat vertaald kan worden met de ‘leemte-theorie.’ Er was namelijk in zijn commentaar een leemte ontstaan tussen de gebeurtenissen die aangegeven waren in het visioen van het beeld van Nebukadnezar uit de tijd van Daniel (2:31-36). Volgens Ribera zou deze komende antichrist opstaan tegen de heiligen en hen vervolgen; hij zou Jehoshua als Messias ontkennen, Ribera gaf deze antichrist in zijn commentaar ook maar meteen even de macht om de derde Tempel te bouwen; Rome te vernietigen, te pretenderen God Zelf te zijn, de twee getuigen te doden en de wereld voor zichzelf op te eisen. De bovenstaande woorden van Johannes kunnen echter niet licht genomen worden en Ribera maakte een enorme schuiver met de Bijbelse waarheid door ‘antichrist,’ zoals gezegd, én als persoon voor te stellen én dan ook nog eens in een verre toekomst.
In de 18e eeuw was er in Spanje een Jezuïtische katholieke priester van Italiaanse afkomst, genaamd Manuel de Lacunzo. Toen de Jezuïeten in de tweede helft van de 18e eeuw uit Spanje werden weggejaagd om hun wrede praktijken, vertrok ook De Lacunza naar Imola in Italië. Daar vertelde hij dat hij een bekeerde Jood was en hij noemde zich Rabbi Juan Jushafat Ben Ezra en onder die naam schreef hij een 900 pagina’s tellend boek met de titel: ‘De komst van de Messias in glorie en majesteit.’ Hij was de eerste die een theorie over een ‘grote opname’ bedacht en op papier zette. Edward Irving vertaalde het werk in het Engels en promootte het, alhoewel het daar als ketters werd beschouwd. John Darby, de stichter van de Plymouth Broeders nam deze nieuwe leer echter mee naar Amerika en daar kwam het onder veel protest toch in de kanttekeningen van de Scofield Bible terecht en nam het een vlucht. Darby bedacht er nog bij dat de 70 jaarweken uit het Bijbelboek Daniel een toekomstige zevenjarige verdrukking zouden worden net vóór de komst van de Messias, hiermee inspelend op het eerdere werk van Ribera.
Margareth MacDonald, een pas bekeerd Schots meisje, had in de jaren dertig van de 19e eeuw een visioen van ‘de grote opname.’ Jehoshua zou volgens dat visioen twee keer terugkomen: de eerste keer om een aantal gelovigen, levenden en doden, op te halen en de tweede keer om met deze gelovigen terug te komen en te landen op de Olijfberg. Dit visioen werd in die tijd door een aantal sprekers, zoals deze al genoemde Irving en Darby gepromoot en daardoor werd het steeds populairder om erin te gaan geloven, zo populair zelfs dat men tegenwoordig niet eens meer de herkomst ervan weet en velen voetstoots aannemen dat het werkelijk zo is dat Jehoshua twee keer terugkomt. Dit zou dan vóór de zgn. ‘grote verdrukking’ moeten gebeuren en deze gelovigen zouden dan hiervan gevrijwaard blijven. Heel veel mensen tegenwoordig geloven dit zonder te weten dat het niet Bijbels is. Ribera begon zoals gezegd al met ‘antichrist’ als een persoon in de toekomst af te schilderen, waardoor hij zonder het te weten de weg baande naar een grote verdrukking in de toekomst; het visioen van Margareth MacDonald en het werk van Irving en Darby legden er een schepje bovenop door een gehele ‘opname’ voor te schilderen en ziedaar: de Christenen hebben een uitweg uit de verdrukking. Echter: welke verdrukking dan?
De uitspraak van Jehoshua Zelf in Mattheus 24:29 stoten de uitspraken over een ‘grote opname’ meteen om: pas ná de grote verdrukking zal Hij, bij het geschal van de shofar de heiligen bij zich roepen, niet ervóór! En ook niet in het geheim, daar zorgen de engelen en het geluid van de shofar wel voor! En Hij spreekt daar in Mattheus 24 ook nog dat Zijn volgelingen moeten vluchten! Wel, waar zouden ze voor moeten vluchten als ze toch wel opgenomen worden?! Jehoshua sprak hier in Mattheus 24 tegen de discipelen dat ze klaar moesten staan om te vluchten wanneer ze de gruwel der verwoesting op de Tempelberg zouden zien staan. Hij spreekt tegen henzelf en over henzelf, niet over hun nazaten in een verre toekomst! Zij zelf moeten vluchten en dat hebben ze gedaan toen Titus met zijn Romeinse leger binnen kwam vallen om het Romeinse vaandel, de gruwel der verwoesting in de Tempel te plaatsen, allen die naar de woorden van Jehoshua hadden geluisterd, ontkwamen aan de Romeinen.
‘Het laatste der dagen’ en de grote verdrukking zijn toen al begonnen! Dit gegeven klopt met het beeld van Nebukadnezar waarbij de koninkrijken elkaar opvolgen en we weten dat de Romeinse kerk de Romeinse legeroverheersing naadloos heeft opgevolgd als het hoofd van het beest, uit het visioen van Johannes in Openbaring 13:1-3, die ‘dodelijk verwond was, maar wonderbaarlijk genas en de gehele aarde verwonderde zich achter het beest.’ Dat is dezelfde als de vierde koning die anders was dan alle vorigen in het visioen van Daniel. Hoeveel miljoenen en miljoenen mensen zijn het pauselijk systeem achternagelopen…
God is nu op dit moment Israël aan het herstellen en waarom zou er dan een opname nodig zijn? Waar zijn we veilig? In Jeruzalem! De grote verdrukking loopt op z’n eind met het herstel van de staat Israël; de huidige staat Israël is in één dag geboren, op 14 mei 1948, zoals Jesaja al profeteerde (Jes. 66:1) en eindelijk is het volk van God veilig binnen de grenzen van haar eigen staat, alwaar het volk wacht op Zijn komst om Zijn Koningschap op te pakken en te gaan regeren vanuit Jeruzalem. (Ezechiël 37:27). “In Jeruzalem zal ontkoming zijn,” sprak Joel (2:32). Hoe kan de opnameleer dit dan omvergooien en zeggen dat er een opname komt van gelovigen uit de heidenen terwijl we met onze eigen ogen zien dat God Israël aan het herstellen is? Is dit denken niet zeer gevaarlijk omdat het in de grond ongeloof is dat God Zijn Woord aan Zijn volk heeft geschreven, het volk Israël dus? Hebben we dan niet te maken met een verkapte vervangingsleer? Men denkt dan dat het volk van God nog eens straf moet ontvangen. Zijn er niet genoeg miljoenen Joden en oprechte Christenen afgeslacht door Rome/Edom?
Wat zegt God Zelf hierover? “Ga heen, Mijn volk, ga in uw binnenste kamers en sluit de deuren na u toe; verberg u voor een klein ogenblik totdat de gramschap overgaat. Want zie: de Aanwezige (HEERE) zal uit Zijn plaats uitgaan om de ongerechtigheid van de inwoners der aarde over hen te bezoeken en de aarde zal haar bloed ontdekken en zal haar doodgeslagenen niet langer bedekt houden (Jesaja 26:20-21).” Er komt geen opname; het volk Israël moet zich verbergen in hun huizen in het land Israël om te ontkomen aan het grote oordeel dat God zal uitvoeren aan de bewoners van de gehele aarde. Het is duidelijk dat dit nog niet gebeurd is en nog staat te gebeuren. God gaat alle gedoden, die zijn afgeslacht om Zijn Heilige Naam wreken, de aarde zal hen niet langer bedekt houden en alle zonden, gedaan aan Gods volk, zowel Israël als door Rome verketterde oprechte gelovigen uit de volken, komt openbaar. Al het bloed van Zijn kostbaar volk zal Hij wreken, vergelijk ook hiermee Jesaja 63 waar Hij Zelf komt, met bloed besmeurd omdat Hijzelf het oordeel aan de wereld heeft voltrokken.
En het gaat nog verder: Joël 3:1-3a waar Hij zegt: ‘Want zie, in die dagen en in die tijd, als Ik een omkeer zal brengen in de gevangenschap van Juda en Jeruzalem zal Ik alle heidenvolken bijeenbrengen en hen doen afdalen naar het dal van Josafat. Daar zal Ik met hen een rechtszaak voeren vanwege Mijn volk en Mijn eigendom Israël, dat zij onder de heidenvolken verstrooid hebben. Mijn land hebben zij verdeeld.’
‘Laten de heidenvolken opgewekt worden en oprukken naar het dal van Josafat want daar zal Ik zitten om te berechten alle heidenvolken van rondom,’ spreekt Hij in Joël 3:12.
‘Want de Dag des Heeren is nabij over alle heidenvolken; zoals u gedaan hebt, zal u gedaan worden; wat u verdient zal op uw eigen hoofd terugkeren.’(Obadja:15).
Hoe kan God Zijn volk een land geven en herstellen en dat zien we toch duidelijk in deze tijd, en dan nog eens een oordeel over hen laten gaan? Hoe verklaren we dan Hosea 6:2 waar staat: ‘Hij zal ons na twee dagen levend maken, op de derde dag zal Hij ons doen verrijzen en wij zullen voor Zijn aangezicht leven.’ Gods volk is nu aan het opstaan na tweeduizend jaar grote verdrukking en ellende. Een dag is als duizend jaar; twee dagen kunnen gezien worden als tweeduizend jaar (2 Petrus 3:8).
Hoe zit het dan met de woorden van Paulus? Paulus zegt in 1 Thess. 4:13-18 dat men niet verdrietig moet zijn om degenen die al gestorven zijn omdat zij als eersten zullen opstaan (vs. 16), na de terugkomst van de Messias op het geluid van het geroep van de engelen en van de shofar, en de heiligen zullen hem tegemoet gaan in de wolken, maken aliah, waarschijnlijk met vliegtuigen waarvan in de tijd van Paulus nog geen sprake was, misschien wel vandaar dat hij de wolken hier noemt. (Aliah maken is letterlijk omhoog gaan, opgaan). Want, nogmaals, de Messias daalt neer op aarde, staat er in deze tekst en we gaan Hem tegemoet om met Hem neer te dalen op aarde. Wanneer iemand bij ons komt logeren en we gaan diegene tegemoet, dan betekent dat niet dat we met diegene naar zijn huis gaan, nee, tegemoet gaan betekent dat we een stukje op pad gaan om diegene naar ons huis te brengen. We zullen dus niet met Hem naar de hemel gaan. In Jesaja 51:11 staat het: “Alzo zullen de vrijgekochten des Aanwezigen wederkeren (uit de verstrooiing, red.) en met gejuich tot Sion komen en eeuwige blijdschap zal op hun hoofd wezen; vreugde en blijdschap zullen zij aangrijpen, treuring en zuchting zullen wegvlieden.” Dat is Hem tegemoet gaan: Hij komt naar Sion en Zijn volk komt ook naar Sion, dit is de ontmoetingsplaats.
Wanneer Jehoshua in Mattheus 24:40-41 spreekt over de twee op de akker en de twee malende vrouwen waarvan er één wordt aangenomen terwijl de ander wordt achtergelaten, dan spreekt Hij hier niet over een opname, maar over erbij nemen/aannemen als gast. Dat is wat het Griekse woord Παραλαμβανεται, paralambhanetai, precies betekent en als men het wil vergelijken met het Hebreeuws dan komt men op het woord nehag נהג, voortleiden, voortdrijven (Jesaja 55:12, zie verderop!!), zoals met schapen wordt gedaan. Nergens staat in het Grieks, noch in het te herleiden Hebreeuws, dat ze de lucht in gaan.
Er staat in Openbaring geschreven dat de doden pas na het duizendjarig rijk worden opgewekt, hoe kunnen die dan al opgenomen zijn? Alleen de doden die zijn vermoord om de Naam van Jehoshua zullen met Hem regeren, de andere doden staan nog niet op: ‘Maar de andere doden werden niet weder levend totdat de duizend jaren geëindigd waren. Deze is de eerste opstanding (Openbaring 20:5).’ Let wel, dit is de eerste opstanding, staat er. Daarvóór is er dus niemand omhoog gegaan.
Wat gebeurt er wanneer we sterven? Daar zijn verscheidene teksten over te vinden in Gods Woord: er is een wachtruimte in de aarde, kijk maar naar de geschiedenis met Saul, waarin hij de heks van Endor vraagt om de profeet Samuel uit de doden op te wekken en waar Samuel uit de aarde omhoog klimt. Saul vraagt de heks wat zij ziet en zij zegt dat ze ‘goden’ omhoog ziet klimmen uit de aarde en onder hen ziet zij een oude man omhoog gaan, Samuel, en deze vraagt: “Waarom verschrik je mij door mij omhoog te laten klimmen? (I Samuel 28: 13-15).”
Jesaja sprak in 26:19: “Uw doden zullen leven, ook mijn dood lichaam, zij zullen opstaan; waakt op en juich, gij die in het stof woont, want de dauw zal zijn als een dauw der moeskruiden en de aarde, ha’arets הארץ, zal de overledenen uitwerpen.”
Als we dood zijn, gaan we in de aarde en God doet ons opstaan, zoals Hij Zijn Zoon heeft doen opstaan uit de aarde, want Hij sprak Zelf: “Indien een graankorrel niet in de aarde valt en sterft, zo zal deze geen vrucht dragen (Johannes 12:24).” Hijzelf is als een graankorrel in de aarde gevallen, is daaruit opgestaan en heeft Zijn vrucht gedragen. Ook de profeet Daniel heeft het heel duidelijk verwoord: “En velen van hen die in het stof der aarde slapen, zullen ontwaken, dezen ten eeuwigen leven en genen tot versmaadheden en tot eeuwige afgrijzing (Dan. 12:2)”.
We moeten goed bedenken aan wie de profetieën uit de Tenach zijn gericht: aan het volk Israël! Wanneer God door Amos heen profeteert dat Hij de vervallen hut van David weer zal oprichten en dat Zijn volk dan niet meer opgeschrikt zal worden, dan is dat ook zo! Hij heeft de vervallen hut van David weer opgericht en dus is er geen grote verdrukking meer te verwachten, deze loopt, nogmaals, op z’n eind: 2800 jaar lang is het volk van God vertrapt en verminkt en afgeslacht door Babyloniërs, Syriërs, de Romeinen en vooral het latere Roomse, Christelijke Europa; door het paapse systeem, welke stelt dat het in de plaats is gekomen van God op aarde. Joden mochten niet kopen of verkopen zonder een kruisteken op hun hand te dragen, mochten geen Shabat vieren of enigszins anders meedoen in de samenleving op last van de verkettering van Rome, Edom. Dat klinkt als de grote verdrukking…
De Jezuïet Ribera, Lacunza en mejuffrouw MacDonald en hun destijds beroemde volgelingen, waaronder vooral Irving en Darby, hebben hun vernietigende werk goed uitgevoerd; vele Christenen geloven werkelijk dat er nog een grote verdrukking gaat komen en daardoor zien ze het herstelwerk van God aan het volk Israël over het hoofd. Daardoor blijft men angstig uitzien naar een heerser die als de antichrist zal fungeren en die zelfs de derde Tempel zal bouwen. De profeet Haggai kan ons geruststellen: niemand anders dan Jehoshua Zelf zal de derde Tempel bouwen (2:23).
Wat een schadelijk gevolg is van de opnameleer, is dat het de mensen die erin geloven passief maakt, terwijl onze Messias ons heeft geleerd om waakzaam te zijn. “Want in blijdschap zult gijlieden uittrekken en in vrede zult gij voortgeleid worden, de bergen en de heuvels zullen geschal maken met vrolijk gezang voor uw aangezicht en alle bomen des velds zullen de handen samenklappen (Jesaja 55:12).” “Waakt dan te aller tijd, biddende, dat gij moogt waardig geacht worden te ontvlieden al deze dingen, die geschieden zullen, en te staan voor de Zoon des mensen (Lucas 21:36).” Deze teksten spreken boekdelen en ze kunnen niet weggeredeneerd worden, Onze Messias Zelf waarschuwt ons dat we moeten waken en klaar moeten staan om uit te trekken, terug naar Zijn Heilige Land, waar Hij wonen zal. Hij komt net zo onverwacht als een dief en dus moeten we voortdurend waakzaam zijn op Zijn komst. Staan we klaar om Zijn oordeel (Jesaja 63) te ontvluchten??
Bronnen: de Bijbel, Wikipedia en de bijlage van “Een eindtijdsprookje” van Fish House Ministries via “Weg uit Babylon,” Wim Verwoerd.