Honderd jaar geleden was er zeker hoop op een goed samenleven tussen Joden en Arabieren‭. ‬De Arabische prins Feisal schreef in‭ ‬The‭ ‬Times‭ ‬van 12-12-1918‭:‬

“De voornaamste twee takken van de Semitische volkerenfamilie‭, ‬de Arabieren en de Joden begrijpen elkaar en ik hoop dat op de vredesconferentie elk van beide volken de verwerkelijking van zijn aspiraties duidelijk bevorderd zal zien‭. ‬De Arabieren zijn niet‭ ‬jaloers op de Joden en willen hun een eerlijke kans geven‭. ‬Wederzijds begrip voor elkaars streven zal onmiddellijk zelfs het laatste spoor doen verdwijnen van de vroegere bitterheid‭, ‬die trouwens vóór de oorlog‭ (‬WO 1‭) ‬nagenoeg verdwenen was‭, ‬ten gevolge van het werk van het nationalistische Arabische Geheime Revolutionaire Comité‭.‬”

Een krappe twintig jaar later‭, ‬in 1937‭, ‬verscheen echter het‭ ‬‘Rapport van Peel‭.‬’‭ ‬Peel was voorzitter van een commissie ingesteld door de Engelse regering‭, ‬i.v.m‭. ‬de Arabische aanvallen op de Joodse gemeenschappen in het toenmalige Engelse mandaatgebied in het West-Jordaanse deel van Palestina‭:‬

Adamiet – natuurlijke luchtbrug vlakbij de grens met Libanon

“Er is een niet te onderdrukken conflict gerezen tussen twee nationale gemeenschappen binnen de enge grenzen van een klein land‭ — ‬Ze hebben een verschillende godsdienst en taal‭. ‬Hun cultuur‭, ‬hun sociale leven‭, ‬hun manier van denken en gedrag zijn even onverenigbaar als hun nationale aspiraties‭ — ‬De oorlog‭ (‬WO 1‭) ‬en wat daarop volgde‭ (‬de bevrijding van de Turkse overheersing‭) ‬hebben alle Arabieren bezield met de hoop om in een vrije‭* ‬verenigde Arabische wereld de traditie van de Arabische Gouden Eeuw te doen herleven‭. ‬De Joden worden eveneens bezield door hun historisch verleden‭. ‬Ze willen tonen wat de Joodse natie tot stand kan brengen‭, ‬wanneer deze tot het land van haar geboorten terugkeert‭. ‬Een nationale assimilatie tussen Arabieren en Joden is dus uitgesloten‭.‬”_{‭ ‬}