In de Balfour-declaration uit 1917 wordt met de term ‘een nationaal tehuis voor het Joodse volk in Palestina’ gedoeld op het hele Britse mandaatgebied Palestina (= aan twee kanten van de Jordaan!). De VS, Frankrijk en Italië hebben publiekelijk ingestemd met de in de Balfour-declaratie aangegeven grenslijnen. De algemeen erkende Arabische leider, Emir Feisal, noemde in 1919 de voorstellen van de Zionistische organisatie wat betreft de grenzen van het nationale tehuis (= heel Palestina ten Oosten en ten Westen van de Jordaan = Samaria, Judea plus het huidige Jordanië) zelfs “bescheiden” en “juist”.
In dit licht is het de dwaasheid ten top en volkomen illegaal dat men nu Israël wil dwingen om, nadat het eerst Oost-Palestina heeft weggeven (= 80%), nog eens een groot deel van de resterende 20% af te staan aan de zogenaamde Palestijnen, een kunstmatig gevormd volk, dat historisch gezien geen enkel recht kan claimen op het aan Israël Beloofde Land en dat bovendien niets anders beoogt dan Israël van de kaart te vegen.
Er bestaat geen enkele juridische grond, ook niet in het internationale (humanitaire) recht, waardoor Israël verplicht kan worden eenmaal aan het Joodse volk toegekende politieke en nationale rechten op te geven. Stichting van een Palestijnse staat, gebaseerd op VN-resoluties is volledig in strijd met eerdere, bindende documenten.
Bron: ‘Herstel van Israël’, door Franklin ter Horst
* Een in persberichten volkomen verdrongen gegeven is dat na de Oslo-Akkoorden in 1991 minstens 400.000 Arabieren uit Jordanië, Egypte, Irak en andere Arabische landen in de vanouds Bijbelse landen van Judea en Samaria zijn geïnfiltreerd. Geschat wordt dat voor deze bijna een half miljoen super-illegalen meer dan 260 nederzettingen zijn gesticht.