Het internationale gebedenboek
Hoe bemoedigend en stimulerend een Derde Tempel, een Liturgisch Centrum in het hart van de wereld ook zal zijn voor de onderlinge verbondenheid, zowel van het Joodse volk als van de ‘70’ volken tezamen, toch is Israëls eredienst, God zij dank, in principe niet afhankelijk van deze Nieuwbouw. In alle eeuwen ging, ondanks de afwezigheid van de Tempel, de lofzegging door: elke morgen, elke namiddag en avond werd en wordt de lofzang gezongen. Het Joodse volk heeft daarvoor een apart gebedenboek, de sidoer, waarin vele Psalmen zijn opgenomen.
Het Psalmboek, dat in de loop der eeuwen in de talen van bijna alle volken is vertaald, is nu ook hét internationale gebedenboek, waarin voortdurend vooruitgelopen wordt op de Messiaanse Tijd: ‘de HERE is Koning in Tsion, dat de volken beven!’ (Ps. 96, 97, 98, 99). De lofzegging van de NAAM met oerwoorden uit de Psalmen is tegelijk ook hét wapenschild tegen, laten we maar zeggen, de Amalekitische aartsvijanden, de onbarmhartige terroristen, die nu behalve Israël de hele Westerse wereld bedreigen.
In Israël lezen honderdduizenden Joden dagelijks in het openbaar vervoer meerdere Psalmen waar anderen op hun mobieltjes staren. Het zou mooi zijn wanneer meer Joden en ook Christenen samengebracht worden om te bidden voor het land. Het Boek van de Psalmen, geschreven door koning David is altijd één van de meest krachtige wapens geweest in Israëls geestelijk wapenarsenaal. Dat is heel wat anders dan bijvoorbeeld de krachtige F35 straaljagers die door Israël zijn aangeschaft…
Is het geen tijd om dit machtige geestelijke wapen af te stoffen en zijn woorden van troost en hulp te laten weerklinken over de aarde?
Synagogen, kerken en andere plaatsen van aanbidding, zouden regelmatig bepaalde Psalmen ten behoeve van Israël kunnen opzeggen, wie weet ooit uitmondend in een “Internationale Dag van Gebed bij de Muur in Jeruzalem”, of ooit op de daarvoor bestemde Plek, een kleine honderd meter verderop naar het oosten…