Ooit lag op de top van de berg waar vroeger 2 Tempels hebben gestaan de dorsvloer van de Jebusiet Arauna. Voor 50 zilverstukken kocht de Judeeër David deze plek om er een altaar te bouwen voor Adonai (2 Sam. 24:25). Op deze vlakte stak destijds een stukje puntige rots van enkele meters hoogte uit. Op de top van die rots bouwde David het altaar en later werd er een heiligdom om heen gebouwd en die top werd het uiteindelijk het centrum van het ‘Heilige der Heilige.
Het eerste stukje aarde dat bij de schepping (Gen. 1) boven de oerwateren uitstak was volgens de Hebreeuwse traditie een rots, een אבן, (‘ebhen). Het is de zogeheten אבן שתיה, (‘ebhen shêtíjáh: rots van de fundering; in het tweede woord ziet u naast de ש Shin de ת Taw). Rondom deze rots zou God de Tuin van Eden hebben aangelegd en vanuit dit middelpunt in de schepping zou het nageslacht van Adam en Eva de aarde hebben bevolkt*. Na de zondvloed, waarbij ook dit deel van de aarde weer verdween onder de oerwateren van Gen. 1, zou deze ’ebhen shêtíjáh אבן שתיה opnieuw als eerste tevoorschijn zijn gekomen: het was de rotspunt, waarop de Ark van Noach strandde en van waaruit de aarde voor de tweede maal bevolkt werd**. Deze ‘ebhen shêtíjáh אבן שתיה wordt ook vereenzelvigd met de berg Moria, waarop Isaäk bevrijd werd door het Offerlam (Gen. 22:13) en waarop later de Tempel werd gebouwd, met het altaar voor het dagelijks lamoffer. Deze Tempelberg zal eens het centrum worden van heel de wereld: alle volken zullen hierheen optrekken om in saamhorigheid met het Joodse volk te leren wat Gods programma is voor vrede en vrijheid voor alle volken (Jes. 2:3). Deze berg, deze ’ebhen shêtíjáh אבן שתיה, zou ook dezelfde zijn als de Messiaanse Rots, die als een Waterbron met Israël meetrok door de woestijn (1 Cor. 10:4), en van waaruit eens het water zal stromen, dat de Dode Zee weer levend maakt (Ezech. 47:8).
* Volgens dezelfde traditie zouden Adam en Eva na hun verdrijving uit de Tuin van Eden naar het Zuiden zijn getrokken, naar het latere Hebron, waar zij begraven werden in dezelfde spelonk die Abraham kocht als graf voor Sarah. In Gen. 3 vers 17 staat dat Kaïn naar het Oosten ging, waar hij voor zijn zoon Henoch een ‘stad’ stichtte. Mogelijk legde hij de eerste fundamenten voor Jericho, de stad die geldt als de oudste ter wereld. In het woord ‘Jericho’ is de naam ‘Henoch’ te herkennen עיר חנוך (`ír chánókh: stad van Henoch).
** Na de landing van de Ark op dit centrale punt in de schepping zou Noach’s zoon Cham via de ruïnes van het verdronken Jericho verder getrokken zijn naar het Oosten, waar zijn kleinzoon Nimrod de wereldstad Babel bouwde (Gen. 10:8-10). Sem zou voorlopig in de buurt gebleven zijn van de ‘landingsrots’, terwijl Japhet naar het Westen ging, waar hij Japho zou hebben gesticht, de haven van waaruit zijn zoon Jawan wegtrok naar de Ionische-Griekse kusten : יון ( jáwan = Ionië = Griekenland). Er staat in Gen. 9:27, in de zegenspreuk van Noach, dat God Japhet ‘moge uitbreiden’, maar ook dat hij ‘blijve wonen in de tenten van Sem’. Wat betekent dit? Mogelijk ook dit: zolang de kinderen van Jawan de band blijven bewaren met hun Oorsprong, de God van Noach en Sem, de God der Hebreeën, zullen zij tot zegen zijn voor heel de wereld, niet alleen voor de volken van Sem, maar ook voor de Babylonisch-Chamitische volken: door hun kennis en kunde, en met name door hun taal, die wereldtaal werd. Zo kon bijvoorbeeld via de Griekse vertaling van de Hebreeuwse Bijbel, de zogenaamde ‘Septuagint’, de Hebreeuwse erfenis worden overgedragen aan de volken buiten Israël. Maar losgemaakt van hun Oorsprong zal Griekenland, de Griekse denkwijze, wetenschap en kunst, de volkeren doen vervreemden en verwijderen van Israëls God en zal Jawan-Ionië Israëls grootste tegenstander blijken. In de Griekse eenheidsstaat, waarin ‘alles hetzelfde’ is en dus alle culturen gelijkgeschakeld kunnen worden, zoals onder Antiochus Epifanes (170 v. Chr.), is voor die ‘aparte Bijbelse, Hebreeuwse denkwijze en leefwijze’ geen plaats (Dan. 8:21-25; 10:20). Los van Sem laat Jawan zich tenslotte meeslepen in een bondgenootschap met Babel (Rome), dat uit is op de totale verwoesting van Jeruzalem en de radicale verdwijning (verstrooiing en desnoods uitroeiing) van het Godsvolk Israël.