In het begin van de jaren ’70 kwam ik als puber in aanraking met het gedachtegoed dat het authentieke Nederland de bodem zou zijn geweest voor o.a. de verloren stam Zebulon. Op een langspeelplaat vertelde een stem heel overtuigend hoe dat volgens hem in elkaar stak en dat de Nederlanders, vooral de Zeeuwen en de Friezen eigenlijk verloren gewaande Israëlieten zijn. Maar is dat ook werkelijk zo, is daar behalve geloof erin nog een ander bewijs?
Een overweging van onze kant:
Na koning Salomo splitste het rijk zich in een noorderrijk en een zuiderrijk. Judah en een stukje Benjamin en Levi bleven in het land Judea wonen tot 586 vóór. In het jaar 722 v. Chr. werd het Noorderrijk weggevoerd.
Er staan vele verwijzingen in de Tenach dat de verloren stammen van Israël, ook wel Efraïm genoemd, óóit terug zouden keren naar het Land Israël. De laatste decennia zijn er meerdere groepen wereldwijd die menen afstammelingen te zijn van Efraïm. Dat is zeker niet uit te sluiten, maar wat is dan hun houding ten opzichte van de grote broer die ‘thuis’ bleef en dicht bij de Schriften bleef, Zijn Feesten bleef vieren en Zijn Voorschriften zo nauwkeurig mogelijk wilden uitvoeren, ook al slopen er menselijke regeltjes tussen?
De oudste zoon, zoals in de gelijkenis van de verloren zoon, bleef altijd bij de wil van de Vader en ging niet zoals de jongste zoon de wereld in om te ‘verheidenen.’
Bijzonder dan dat Paulus in de Galatenbrief schrijft (3:16) dat een ieder, dus ook een ‘heiden’, die gelooft dat de Joodse Jehoshua de Messias van heel Israël is, zaad van Abraham is. Niet zomaar geestelijk zaad maar fysiek, genetisch! Gelovigen uit de heidenen kunnen dus helemaal bij Israël horen en zijn dan blijkbaar geen echte heidenen, maar verborgen, verloren gewaand nageslacht van Abraham. Het Bijbelse woord is niet om te vergeestelijken ook al heeft het een geestelijke lading. Zo kan men stellen dat die specifieke gelovigen erven in de Landsbelofte “aan u en uw zaad geef ik dit Land (Gen. 15: 18 en 17:8)“. Maar kan de ‘verloren zoon’ zomaar aanspraak maken op het Land?
Adonai smeedt het unieke Landsverbond met Abhraham, maar Hij vraagt als bevestiging van dit speciale verbond dat Abhrahams manlijke nakomelingen zich fysiek moeten laten besnijden als bekrachtiging van het verbond tussen Adonai en Abhraham, voor eeuwig (Gen 17:10 ev!).
Abhraham doet wat Adonai hem opdraagt en zijn zaad na hem hoort dit volgens de Landsbelofte ook te doen, willen zij het Land beërven. Dit is een opmerkelijke opdracht, de nakomelingen van Abhraham via Ismaël, alle huidige moslims, houden zich letterlijk daaraan. Opmerkelijk dat zij ook zo heel specifiek Israël en Samaria in hun bezit willen hebben… Christenen zagen en zien doorgaans vandaag de dag nog steeds niets in die ‘vleselijke’ opdracht en vergeestelijken de bevestiging w.b. de besnijdenis die Abhraham moest verrichten om Landbeërver te worden. De overgrote meerderheid van de Christenen heeft ook weinig tot niets met het huidige land Israël of Jeruzalem. Rome is meer het geestelijke centrum dan Jeruzalem voor velen van hen. Alles zal toch verwoest worden en ooit komt er een nieuw Jeruzalem denken velen zelfs; het huidige Jeruzalem doet er niet zo toe. Maar ‘nieuw’ in de Hebreeuwse BijbelTaal is vooral vernieuwd, hersteld. Het gaat wel degelijk om de berg Zion, waarvandaan de Grote Koning zal heersen over heel deze aardse aarde!
Een opdracht van Adonai kun je toch niet met latere teksten, door mensen opgesteld, wegpoetsen of vergeestelijken? Wie heeft het laatste Woord? Gods uitspraken, zoals de Landsbelofte aan Abhraham; de terugkeer van heel Israël; de besnijdenis; het geven van de tienden; het vieren van Zijn Feesten (Lev. 23: 1 e.v.) en ga maar zo door, zijn als gebouwen die rotsvast overeind staan. Jehoshua refereerde steeds in ‘twistgesprekken‘ met Schriftgeleerden: “Immers er staat geschreven.” We raken volledig van de weg af wanneer we het ene wel en het andere niet letterlijk nemen of het ene vergeestelijken en het andere wat gemakkelijker in ons ‘relibesef’ voorkomt aannemen voor zoete koek. We moeten ook niet de weg terug… maar terug naar de Weg. Adonai wil dat we Zijn Feesten vieren, maar dan wel met ons gehele hart erbij, anders walgt Hij ervan (Jesaja 1), Landsbelofte of niet, als wij het Land verontreinigen dan verwijdert Hij ons (tijdelijk) eruit. Zo is ook de besnijdenis alleen geen garantie, je moet besneden zijn van hart, zegt ook de Tenach. Het gaat erom dat wij Hem alle eer geven, Hem centraal stellen. Uiteindelijk worden de mensen geoordeeld door Hem op het feit of we relatie met Hem hadden en ‘kende’ Hij ons wel? Of dat Jehoshua zal zeggen: “u heeft wel van alles en nog wat in Mijn Naam uitgesproken… maar Ik ken u niet!”
Afkomst is in dat geval niet zo van belang. Judeer, Efraïmiet of ‘Griek’, allemaal staan wij later individueel voor die Troon.
De God van Abhraham en de God van Jehoshua zijn Eén en dezelfde. Jehoshua geeft aan dat Hij de Weg is. De Weg van het leren op weg gaan met de zinvolle richtingaanwijzers die in de Torah staan vermeld. Aanwijzingen hoe wij als mensheid om moeten gaan met de aarde, elkaar en vooral met de Schepper Zelf.
Jehoshua had helemaal geen ander Boek nodig behalve Torah Profeten en Geschriften om Zichzelf als Messias uit te leggen aan de mensen (Lukas 24:27). Het Nieuwe Verbond is een ‘aantekeningboekje’ bij het Eerste Testament zoals de theoloog van Ruler in de vorige eeuw schreef. Het bevestigt het geschrevene van de Tenach. De boeken zijn een uitleg daarvan voor met name de heidenen die toegevoegd werden. Het ‘nieuwe’ van het NT is niet de verschijning van Jehoshua. Hij was immers al van voor de grondlegging der wereld, het Lam van in den beginne… Helaas heeft de Kerk door de eeuwen heen een heleboel bewust verdraaid en omgedraaid. De Hebreeuwse BijbelTaal werd vervangen door andere talen waardoor de originele Boodschap verschraalde. Tenach werd vervangen door een zgn. nieuw verbond. Het Joodse volk had afgedaan en was immers verdreven over de wereld en de Joden werden hartstochtelijk vervolgd door met name Christenen. Zeer weinig Christenen hebben door de eeuwen blijk gegeven van liefde en broederschap met de Joden en ‘hun’ Tenach en schriftuitleggingen. Verloren stammentheorieën waren niet zo populair, wel de vervangingstheologie. Hoeveel Christenen waren er, die zoals Ruth zei tegen haar Joodse schoonmoeder Naomi: Uw God is mijn God en uw volk is mijn volk…? Men beweerde zelfs dat de meeste (Europese) Joden eigenlijk geen echte Joden zijn maar nakomelingen van de Chazaren, een volk dat om en nabij de 8e/9e eeuw rond de Kaukasus leefde. Zij namen massaal het Jodendom aan als Godsdienst. De typische ‘Joodse neus’ zou van de Chazaren afstammen… Joden zijn echter niet een bepaald ras. Ieder die wil kan in principe Jood worden. In Israël gaat dat redelijk eenvoudig. Joden evangeliseren niet onder de ‘heidenen’ maar word je Jood dan ben je Jood! Ook Chazaarse nakomelingen, die zich vermengd zouden hebben met andere Joden, zijn echte Joden!
Toen aan het eind van de 19e eeuw er opnieuw een opleving was van zionisme en Israël als Joodse natie opnieuw op het wereldtoneel ‘dreigde’ te verschijnen waren er al theorieën dat de verloren 10 stammen van Israël nog zou bestaan. Deze gedachte werd versterkt toen in 1914 Engeland Palestina bevrijdde van de moslim-Turken.
De Brits-Israël groep meende dat Brittannië de verloren stammen van Israël vertegenwoordigen en zodoende ook recht hadden op het Land. In het woord Brit zit het Hebreeuwse woord voor briet, verbond. Engeland zou het land van het verbond zijn, waar Jeremia met de koningsdochters van Israël naartoe zou zijn gevlucht om vandaaruit het Davidische Koninghuis vast te leggen tot op de dag van vandaag,… en er zijn nog vele interessante details te noemen …
Het komt bij Joden en Israëliërs, die met bloed zweet en tranen het huidige land Israël hebben teruggekocht, verdedigd en ontgonnen, in het algemeen niet goed aan, dat specifieke Christenen, die weliswaar zeggen zich verbonden te weten met Israël, menen echte Israëlieten te zijn, verlorenen van 2700 jaar geleden. Dat zij vervolgens menen het volste recht te hebben om hun verloren stamgebied, het huidige Samaria, in bezit te nemen vindt men doorgaans een belachelijke maar ook kwalijke gedachte. Men kijkt daar bovendien over het algemeen argwanend tegen aan, al zijn er ook enkele rabbijnen die er voor open staan. Is deze gedachte van de ‘goyiem’ niet een nieuwe variatie van de aloude vervangingsstheologie? Waarom richtten de Christenen uitgerekend tegelijk toen de Joodse Staat werd opgericht in 1948 de Wereldraad van Kerken op, als tegenpool vraagt men zich af, die zich niet sympathiek opstelt t.o.v. Israël? Wat willen die Christenen nou, denken vele Joden? Ons uiteindelijk toch bekeren tot hun manier van geloven en moeten wij dan Thora en Traditie laten varen? Van met name de orthodoxe hoek zal er heftige tegenstand zijn en wil men dat als Christen wel weer oproepen en wat zijn de gevolgen…? Joden moesten geschillen met Christenen meestal met de dood bekopen, leert de geschiedenis.
Is het niet verstandiger om te zeggen: wij uit de volken willen van jullie Joden leren aangaande de wegen van Adonai. Mogen wij de slip van jullie mantel aanraken en mogen wij bijvoorbeeld (eerst tijdelijk) centra in Samaria bewonen die als buffers voor jullie land Israël kunnen gelden en waar de volkeren kunnen komen om o.a. de Bijbeltaal te leren en onderwijs te krijgen over hoe wij als mensheid vanuit Gods Thora moeten omgaan met de Tijd (Feesten van Adonai) en Zijn aarde. Het Joodse volk als de leraar met behoud van je ‘eigen aardigheid’ als gelovige uit de volken in Jehoshua, de Bevrijder van binnen uit. Ooit zal ieder de ogen daarvoor geopend worden. De belofte is dat Adonai dat ‘openen’ Zelf zal doen bij Zijn volk. Mooier kan het niet en beloofd is beloofd!
Laten eerst de ‘Ruthies’ zich maar aandienen. Zij die zich dienstbaar willen opstellen en die bereid zijn om met Naomi mee te gaan en te beamen dat haar volk ons volk is.
Wie weet zien de huidige Israëlische politici zo’n studievolkerenplan voor Shomron/Samaria wel zitten of moeten we nog geduldig wachten tot Adonai Zijn Plan met dit land gaat voltrekken als startcentrum van Zijn Heerschappij over heel de wereld? Het uitspruiten van de verlossing, zoals de grote rabbijn Koek het ooit noemde, is in ieder geval al gestart in de vorige eeuw met de stichting van de staat Israël. Nooit eerder is er een staat geboren in zo’n agressieve en onzekere omgeving. Het lijkt wel op Mozes in zijn biezen kistje die in de gevaarlijke Nijl werd gelegd met krokodillen erom heen. Zoals Mozes het overleefde, zal Israël bestaan en we bidden dat zij gelegenheid krijgen om de volkeren te mogen vóórleven i.p.v. alleen gericht te zijn op overleven.