Zeer zeker heeft de Tegenkracht (de satan en zijn bende) een grote rol gespeeld in de destructie van mogelijk een eerdere schepping of scheppingen. Er staat immers in de Hebreeuwse grondtekst: we ha’arets hajetah tohu wa’vohu. Dat betekent de aarde werd, is woest en ledig geschied/geworden! Er is niet sprake van een status quo van chaos die er aanvankelijk was. Iets gebeurde blijkbaar waardoor het woest werd.
Voor Hebreeuwse taalgeïnteresseerden is het dan boeiend te ontdekken dat de combinatie ‘tohu wa’vohu’ slechts driemaal in de Bijbel voorkomt. De andere twee keer (Jesaja 34:11 en Jeremia 4:23) gaan over de woestheid en ledigheid van Edom en van Jeruzalem. Beide keren betreft het een uitgesproken oordeel, een gevolg van verval en zonde! Waarom zouden we dan de eerste keer dat de combinatie van ‘tohu wa’vohu’ in Gods Woord voorkomt sowieso als een algemene toestand van wanorde bestempelen, afgezien dat er duidelijk staat dat dat de aarde woest werd…? Het lijkt erop dat in Genesis/Bereshiet, God eerder ook een oordeel heeft uitgesproken al weten we niet wat er vóórheen was en God het ook niet belangrijk genoeg vond dat wij daar iets van zouden weten. God is altijd al Schepper geweest en zal het altijd blijven. Wat we weten is zoals het er staat geschreven: dat Hij de aarde heel goed heeft laten beginnen, het was tov me’od, erg goed zelfs.
De ‘tegenspreker’ de satan is echter ook in de huidige schepping aanwezig en heeft een rol, echter hij heeft geen rol als een soort ‘tegengodheid’ die tegen de Schepper strijdt. De Bijbel kent niet het Perzische concept van de twee machten, die in een wereldomvattende geestelijke strijd verwikkeld zijn: de goede God tegenover de kwade godheid, het Licht tegenover de Duisternis. Er is één God: Hij alleen schept (bárá’ ארב), Hij alleen schept ook de duisternis door zich terug te trekken, zoals Hij ten diepste deed op Golgotha: waardoor Hij een mateloze Godverlatenheid creëerde (bárá’), een allerdiepste Duisternis schiep tot ons behoud.
Met onze Griekse éénlijnige logica kunnen wij dat niet goed volgen, het Perzische concept van de twee goden ligt ons veel beter, vooral als we daaraan mogen toevoegen, dat wij een actieve en beslissende rol mogen spelen in die geestelijke strijd: pas als wij kiezen voor de God van het Licht is de eindoverwinning zeker! Sommige Christelijke bewegingen hebben enige van die ‘Perzische trekjes:’ ’Onze keuze is alles beslissend,’ zegt men dan! Dat is niet volledig Bijbels: God kiest, ‘uitverkiest,’ Hij alleen voor 100% én Hij betrekt ons voor 100% in Zijn keuze. Maak dat maar eens logisch éénlijnig…
Dat lukt net zomin als de beroemde tekst uit Filippenzen 2:13 proberen logisch op één lijn te krijgen: ‘bewerk uw behoudenis met vreze en beven, want God is het die om Zijn welbehagen zowel het willen als het werken in u werkt’. Het is zeker de moeite waard daar eens dieper over na te denken!