In twee woorden: ikzelf en hetzelfde
De Griekse mentaliteit die ook de moderne mens niet vreemd is, wordt gekenmerkt door de woordjes: ikzelf en hetzelfde.
Ik zelf zal wel uitmaken wat goed en kwaad is, ik zelf bepaal hoe ik mijn leven en samenleving inricht. Daar heb ik geen God of gebod, geen Bijbel voor nodig. Mensen die dat nog wel nodig vinden, die hun wijze van leven en samenleven willen funderen in Gods Woord, zijn achterlijke, fundamentalisten, die niet meer passen in onze moderne samenleving. Die moeten hier maar weg gaan!
Hetzelfde is het tweede kernwoordje dat de Griekse geest typeert. Voor de ‘Griek’ is alles in wezen gelijk en kan alles worden gelijkgeschakeld: man, vrouw, dier, ding, alles is in wezen hetzelfde. Ook alle godsdiensten zijn hetzelfde! Op de keper beschouwd zijn alle religies gelijk. Het maakt allemaal niet uit! Want alle religieuze voorstellingen zijn niet anders dan verbeeldingen (verzinsels) van de menselijke geest, die uiteindelijk allemaal op hetzelfde neerkomen. Al wat is, alle dingen zijn delen of deeltjes van het Ene, Grote Geheel, van het Algemene, van het Al.
De moderne (‘zeer tolerante’!!) religie die op dit Griekse gelijkheidsdenken is afgestemd, verovert momenteel ons oude vermoeide Europa. Velen zien er heil in. In snel tempo wordt die ‘oude’ Bijbel met zijn unieke Evangelie over de Ene, Unieke, de Aparte, Die Israël uitkoos tot Zijn Eersteling en Die een Unieke gestalte kreeg in de Man van Nazareth, weggezet als totaal verouderd, als een achterlijk boek. Wie daaraan nog vasthoudt, wie daarop zijn leven en samenleving wil funderen, die is een achterlijke fundamentalist. Die passen eigenlijk niet meer in onze moderne samenleving, die moeten gedrongen, desnoods gedwongen worden om zich aan te passen, zich laten gelijkschakelen, dus net als in de dagen van Antiochus Epifanes…