Onder Hebreeuwse Christenen kunnen we hen rekenen die de Hebreeuwse Bijbel herontdekt hebben. Deze ontdekking wortelt deels in de Calvinistische traditie en deels in de Zionistische Beweging. Calvijn, zo schreven we wel eerder in TijdStip, is de eerste theoloog in de wereldgeschiedenis die stelde dat het in Tenakh (OT) en Evangelie gaat om hetzelfde Evangelie van vergeving van zonden en levensvernieuwing (heiliging). Calvijn brak radicaal met de oudkerkelijke (Katholieke, Lutherse en Dopers-Evangelische) opvatting van de Wet (OT) tegenover het Evangelie (NT). Volgens Calvijn is er geen wezenlijk verschil tussen beide, alleen het NT is veel helderder en de bediening is ook anders (niet meer door offerrituelen e.a.). Maar de herontdekking van de Hebreeuwse Bijbel is vooral te danken aan de opkomst van de Hebreeuwse Beweging, als vrucht van de Zionistische Beweging en gestimuleerd door het vertaalwerk van Martin Buber en Franz Rozenzweig: de eerste Joodse vertaling van de Hebreeuwse Bijbel in een volkstaal na de Griekse Septuaginta (uit de derde eeuw vóór Chr.). Deze nieuwe aandacht voor de Hebreeuwse Bijbel leidde ook tot de herontdekking van de Mozaïsche Torah met als één van de kernen de unieke richtlijnen voor het ordenen van de tijd en het aardse bezit. Deze Goddelijke Richtlijnen bieden hoop op herstel van onze verwarde, wanhopig vastgelopen wereldsamenleving, met zijn mateloze armoede en geestelijke leegte.