Vele messiaans Joodse gemeenten willen met de beste bedoelingen Israël annexeren en inlijven in de éne grote wereldwijde gemeente waarin geen onderscheid meer bestaat tussen Jood en Griek, tussen Jood en Arabier (staat immers in de Bijbel!). In deze visie heeft het Joodse volk als volk als Am Echad, geen reden meer van bestaan. In feite is dit een vernieuwde vorm van de eeuwenoude Rooms Katholieke strategie om de Joden te bekeren tot de Kerk.
In de Bijbelse profetische visie is en blijft Israël een volk met de blijvende roeping om als volksgemeenschap een licht voor de andere volken te zijn. Het Bijbelse visioen is niet dat alle gelovigen collectief opgaan naar Tsion, maar dat alle vólken zullen opgaan. Aan het slot van de Bijbel, net als in het begin, wordt het duidelijk dat het God uiteindelijk gaat om de volkerenwereld: ‘Hij zal bij hen wonen en zij zullen Zijn volken zijn!’ (Op. 21:3).
De gemeenten uit de volken zijn in principe weliswaar gemeenschappen van individuele gelovigen die onderling één zijn geworden, hoewel ze net als een bevrijdingsleger heel gevarieerd samengesteld kunnen zijn: joden en heidenen kunnen zich in gemeenten verenigen. Maar zoals een bevrijdingsleger geen doel heeft in zichzelf, hebben ook gemeenten geen doel buiten zichzelf: zij zijn een belangrijke verzameling van eerstelingen, van voortrekkers, van Messiaanse bevrijders. Zij vormen een voorhoede in het volk waaruit zij geroepen zijn: zij zijn apart gezet met het oog op héél het volk. Het boek Openbaring begint weliswaar met de zeven gemeenten, maar het eindigt met de ‘zeventig’ volken. Om de zeventig volken uit het geslacht van Noach (Genesis 10) die zich ‘Babylonisch’ van Hem afgekeerd hadden te bevrijden, heeft Hij Abraham uit hun midden weggeroepen, en apart gezet om een licht voor de verwarde, verdwaalde Noachitische volken te zijn. Uiteindelijk gaat het God om de vereniging van de volken rond de Berg Tsion, want bij het opschrijven der volken zegt Hij: deze en die is daar geboren! (Psalm 87).
Het Joodse volk is al 3500 jaar Messiaans: bij de Sinaï is het hele volk gezalfd om een koninkrijk van priesters te zijn, een licht voor de volken. Deze zalving is nooit opgeheven of uitgewist, Israëls roeping is onberouwelijk (Rom.11:29).
Wat Messiaanse gemeenten vooral kunnen doen is:
a. bidden, intens en volhardend bidden om de vervulling en de doorwerking van Joël’s profetie over de royale uitstorting van de Heilige Geest, die in principe al begonnen is, maar waartegen nog veel geestelijke weerstand bestaat zowel binnen de kerken als in het Joodse volk, en
b. Israël bijstaan in het herontdekken van hun zalving en roeping, van hun onuitwisbare Messianiteit: het hele volk is messiaans! (Ps. 105:15). Hoe kunnen Messiaanse gemeenten maar ook wij dat doen, hoe kunnen wij hen helpen? O.a. door hun hulp in te roepen: help! help ons om temidden van ons eigen volk een licht te zijn, om het licht van de Torah te vertalen in concrete richtlijnen voor de vernieuwing van onze verwarde en hopeloos vastgelopen Babylonische samenleving, met zijn mateloze en steeds nog toenemende ellende.