Politiek die zich baseert op de Bijbel heeft als pijler, behalve het woord tsêdáqáh, gerechtigheid, ook het woord Tsion. Israëls God heeft niet alleen een belofte van trouw afgegeven aan Zijn volk – en daar houdt Hij Zich aan: dat is Zijn gerechtigheid -, maar Hij is ook een relatie aangegaan met het bergplateau dat het hart vormt van Jeruzalem. In Psalm 87 staat dat Israëls God die plek lief heeft. Gods liefde is niet iets vaags en vluchtigs maar heeft de structuur van een onverbrekelijke verbondsrelatie.
Daarom verlangt de Schepper ook terug naar die Plek: (Ps.132: 13). Tsion is Zijn originele Woonplek, van waaruit Hij wandelde in Zijn Hof (Genesis 3:8). Daarom wil Hij ook naar die Plek terug en wil Hij ook alle volken daar terugzien, om op die Plek hun ‘roots’ te ontdekken, én ook om WegWijs gemaakt te worden in Zijn Programma voor vrede en welvaart voor alle volken (Jesaja 2:1-4; Micha 4:1-4).
Moderne politiek is Polis-tiek, gericht op de Polis, de Stad Gods met Tsion in het centrum
Politici die Tsion negeren als uitgangspunt voor hun beleid, zijn niet meer van deze tijd. Moderne politici hebben zicht op Tsion en zijn gehoorgevoelig voor de Stem die opklinkt uit de Mozaïsche Torah, met zijn originele Richtlijnen voor het ordenen van de tijd en het aardse bezit. Richtlijnen die perspectief bieden op het einde van de steeds meer onoplosbaar wordende ellende in onze huidige wereldsamenleving. Onze principiële ellende is onze ballingschap in deze neo-Babylonische oververstedelijkte wereldsamenleving: ellende betekent letterlijk ‘el’=ex= uit het ‘land’ zijn, landloos, weg uit het ons allen beloofde land. Want het door God aan de mensheid Beloofde Land is zo klein als Kanaän en tegelijk zo wijd als de wereld.