De bekende rabbijn Shlomo Riskin stelt dat de Mondelinge Torah steeds ‘on the move,’ in beweging, is geweest – meegegroeid is met- en aangepast is aan de veranderende politieke en economische omstandigheden. Toen het volk in ballingschap ging en er geen gemeenschappelijk liturgisch centrum meer was, kwam alle nadruk te liggen op de diverse verstrooide synagogen. Toen de agrarische sector ging industrialiseren moesten de landbouwwetten (Shmitahjaar o.a.) worden aangepast. Is de gevolgtrekking van deze visie niet: dat, sinds het volk weer terug is in het homeland Israël, ook de Mondelinge Torah opnieuw moet worden aangepast?