Pesachtijd, een dankbare ‘mo‘ed’, מועד gedenktijd, waarin we gedenken dat Hij Israël lang geleden bevrijdde uit de beklemmende tirannie van Egypte, zonder dat het volk er iets voor hoefde te doen. Of toch wel? Het bloed van het lam moest gestreken worden op de deurposten van hun huizen. Ieder jaar mogen wij het verhaal opnieuw persoonlijk beleven. In Ex. 12 :17 staat dat het houden van de Pesachweek met de speciale voedselvoorschriften voor eeuwig van kracht blijft voor het volk Israël. Tot op de dag van vandaag dus. Alleen voor de Joden, zij zijn immers het zichtbare overblijfsel van Israël? Is ieder die in Jehoshua (Jezus) gelooft niet (letterlijk) zaad van Abraham zoals Paulus het stelt in Galaten 3:29?
De God van bevrijding, wat letterlijk jeshuah betekent in het Hebreeuws, bevrijdt ons ook vandaag van b.v. innerlijke tirannieke farao’s die ons leven kunnen beheersen en verwoesten. Slechte neigingen, verslavingen of b.v. gevoelens van minderwaardigheid en mislukking kan en wil Hij wegnemen door het Bloed van het Lam. Het Lam van Golgotha is in doorlopende lijn het beeld van het Pesachlam, Dat geslacht werd als teken van Bevrijding.
Pasen en Pesach werden door de eerste notsriem, christenen, vanzelfsprekend, op één en dezelfde dag gevierd. Heidense keizers hebben dat enige eeuwen later verboden en bewust een andere ‘Christelijke’ kalender voor dit feest gehanteerd. Wij leven heden ten dage nog steeds volgens deze heidense kalender, zoals we wel vaker in TijdStip hebben aangegeven. De ‘weg terug’ kan niet, pleegt men te zeggen, maar wanneer gaan Christelijke herders met de schaapjes weer ‘terug naar de ‘Weg’? De weg van de Gedenktijden des Heeren zoals beschreven in Levicitus 23. Bij een film van twee delen snapt men toch ook nooit helemaal het geheel wanneer men alleen het tweede deel ziet of overbelicht, hoe boeiend dat tweede deel ook is… ? Pesach en Pasen zijn helemaal één geheel.