Politieke rebellie, Grieken zijn kosmopolieten, Romeinen kunnen orde scheppen, schoppen desnoods
De nog altijd actieve Griekse geest heeft behalve de ‘objectieve’ wetenschap nog een tweede antisemitische verzetspartner: het politiek- maatschappelijke humanisme, dat o.a. in socialisme en communisme gestalte kreeg. Het kernthema van deze politieke ideologie is dat alle mensen gelijk zijn en ook alle volken in principe hetzelfde zijn.
Deze Grieks-humanistische politieke ideologie propageert het kosmopolitisme: mens-zijn is in de eerste plaats kosmopoliet zijn, wereldburger.
De gehechtheid aan het eigen volk, het nationalisme, acht men een voorbijgaand verschijnsel dat hier en daar in achterstandsgebieden nog wel een tijdlang kan voortduren (voortetteren), maar dat geen toekomst heeft.
Met andere woorden: het idee van een aparte Joodse staat is eigenlijk een vorm van Joodse zelfhaat: het werkt averechts, in plaats van bescherming voor het Joodse volk, is de Joodse staat juist een bedreiging, een vorm van zelfvernietiging. De moderne Grieken/humanisten vinden het weliswaar begrijpelijk na Auschwitz, als reactie op deze puur nationalistische, antisemitische waanzin, maar men kan een probleem (antisemitisch nationalisme) niet met een zelfde (nationalistisch) probleem oplossen. Dus: van de kaart ermee! En in plaats daarvan: een democratisch, multinationaal, kosmopolitisch Beloofd Land!
De Griekse ideologische politiek werd uiteindelijk overklast door de Romeinse, nuchtere, machtspolitiek. Hieronder volgt een gedeelte van een artikel uit het vroegere Gereformeerde Haagse Kerkblad, ‘Christelijke Politiek is polis-tiek’, van stadsstaten naar wereldstaat’, geschreven door drs. R. Strijker met het oog op de Israëlzondag begin Oktober 1997.
“Het woord ‘politiek’, komt uit het Grieks en hangt samen met ‘polis’ (= stad). Politiek beleid was vanouds ‘stadsbeleid’. Griekenland bestond in feite uit een samenstel van stadsstaten. Dit kleinschalige ‘stad en ommeland systeem’ brak uit zijn voegen, toen onder invloed van Alexander de Grote de Griekse cultuur wereldcultuur werd. In die tijd gingen Griekse filosofen dromen over een wereldstaat. Ze noemden zich ‘kosmopoliet’ en dachten dat zo’n wereldstaat kon bestaan zonder een dominant, dynamisch middelpunt: de leegte in het midden van de wereldsamenleving zou zich vanzelf opvullen met ‘wijze wereldburgers’ die zich volledig zouden laten leiden door de goddelijke wereldrede (kosmische Logos). Maar al spoedig bleek deze droomwereld een naïeve illusie: de leegte in het midden werd opgevuld door een driftig uit de wereldzee opgedoken stadstaat: Rome! Nadien is eeuwenlang de hele bewoonde wereld geordend geweest (en de Romeinen verstaan de kunst om ‘orde’ te scheppen, desnoods orde te ‘schoppen’) rond deze Italiaanse polis, rond deze dynamische, krachtige en machtige Stad. Enerzijds met veel zegen: vanwege deze politieke ‘Pax Romana’ konden vanuit Jeruzalem Joodse gezanten (apostelen) vrij reizen door heel de ‘bewoonde wereld’, maar anderzijds ook met veel ellende juist voor Jeruzalem: onder dit regiem is deze Godsstad met het Godshuis op de Berg Tsion verwoest, is het Joodse volk uit hun homeland verdreven, is Jehóshua`gekruisigd en zijn Zijn volgelingen voor de wilde dieren geworpen.”