(Gepubliceerd juni 2011)
De afgelopen maanden ben ik, Tamar Manor uit Israël, herhaaldelijk geconfronteerd met Nederlandse gasten die zich uitspreken voor de opheffing van de Joodse staat. Dit kwam voor mij als een grote schok. Hoe kan men tegen Israël zijn en toch geloven in de Bijbel, want dat deden deze mensen wel?
In één van deze gesprekken werd het mij duidelijk dat de kerken in Nederland een nieuwe Christelijke groep hebben gecreëerd: de ‘Palestijnse Christenen’. Daarmee doelt men niet alleen op de Christenen uit de zogenaamde Westbank, maar ook op de Christenen die in de Staat Israël wonen. De benaming ‘Palestijnse Christenen’ is iets nieuws, althans voor mij. Er zijn Arabische Christenen, Libanese, Irakese, Perzische Christenen etc. Vreemd, waarom zijn er geen Israëlische Christenen? Mag dat niet, mogen die misschien niet bestaan? Of mag de naam ‘Israëlisch/ Israël’ niet bestaan? (zie Psalm 83:5).
In mijn ogen is deze nieuwe groep een gevaarlijke politieke uitvinding, die in feite christenen wereldwijd het groene licht geeft om mee te werken aan het ontmantelen van de Joodse staat Israël door de Palestijnse Christenen uit te roepen tot dé Bijbelse eigenaren van het Beloofde land. Deze bewuste status- en naamsverandering betekent een bewuste politieke keuze voor de leugen-ideologie van een multicultureel, democratisch Palestina waarin Joodse en andere Palestijnen vreedzaam kunnen samenwonen.
Leugens! In een Joods-Palestijns land zal de huidige Joods-Bijbelse cultuur, die momenteel als bij geen ander volk op aarde de hele samenleving stempelt, moeten verdwijnen.
De Shabbat, de Bijbelse feestdagen van Pesach, Shawu`oth, Jom Kipur en Sukkoth zijn bij ons in Israël bij de wet geregeld en vergeet niet de invloed van de Hebreeuwse omgangstaal en het onderwijs in de Hebreeuwse Bijbel op alle scholen. Bijbelonderwijs is er ook op de openbare school (!), het is zelfs een eindexamenvak.
In een democratisch Palestina zal dit alles meteen worden afgeschaft. Religieus ritueel is iets wat je voorlopig stilletjes in je eigen huis mag houden, ieder wat wils, en dit alles onder het vaandel van de democratie.
Het meest verontrustende voor mij was echter, dat deze naar vrede zoekende Christenen geen enkele pijn voelden bij zo’n groot verlies aan Bijbelse cultuur. Hoe kan dat? Hoe kunnen ze zo bikkelhard het land Israël aanvallen en veroordelen om zijn unieke, Bijbels gefundeerde ‘anders zijn’?
Hoe durven ze zonder ‘angst’ voor de Schepper als Bijbels denkende Christenen ons land te bestempelen als een negatieve ‘apartheidsstaat’? Voor ons in Israël is een ontkenning van G’ds unieke keuze voor Zijn Land en Zijn stad Jeruzalem onbegrijpelijk en schokkend’.
Met een hartelijke groet,
Tamar Manor uit Israël