Wat heeft riet met Jom Kipur te maken en hoe zat Noach in de nesten terwijl Jonah al dankte in de vis…?
‘Maak u een ark van goferhout,’ sprak God tegen Noach. Onbekend is wat goferhout eigenlijk is in onze taal; is het cypres of pijnboom? De meningen zijn erover verdeeld. Er staat ook dat de ark ingedeeld moest worden in kamers of nesten, kanim קָנִים en dit woord is afgeleid van het woord kaneh קָנֶה wat stengel betekent. (Denk ook aan het Engelse woord voor riet: cane). Noach en zijn gezin zaten in de ark dus in de nesten 🙂. De ark was gedeeltelijk gemaakt van deze rietstengels; in ieder geval vanbinnen, maar waarschijnlijk is het ook gebruikt om de grootste kieren mee te dichten alvorens Noach deze moest bedekken met pek, zowel van binnen als van buiten.
Het Hebreeuwse woord voor pek is koper כֹּפֶּר wat weer afgeleid is van het werkwoord kaphar, wat bedekken, verzoenen betekent, denk hierbij ook aan Jom Kipur, de Dag der Bedekking; Grote Verzoendag. Zoals Noach de ark met pek besmeerde zodat het gevaarte bleef drijven en de opvarenden in leven houdt, zo is Grote Verzoendag bedoeld om de zonden van de mens te bedekken met het bloed van een lam, om zo de mens ook in leven te houden…
Wanneer we dit doortrekken naar het bloed van het Lam, onze Messias, dan zien we dat bij de geschiedenis van Noach al het patroon van Zijn redding zichtbaar wordt; de dingen staan niet op zichzelf. Zo’n zelfde vergelijking vinden we in het eten van de matses bij de uittocht van Lot uit Sodom (Genesis 19:3); van het volk Israël uit Egypte en bij het Pesachfeest ook heden ten dage waarbij de matse het beeld is van onze Messias Zelf, Wiens striemen en gaten we terugzien in dit ongezuurde brood wanneer we deze tegen het licht houden.
Ook zien we zo’n vergelijking in de geschiedenis van Jona die drie dagen in de buik van de walvis zat als voorgestalte van de Messias, Die na drie dagen weer opstond uit de dood. En weer een vergelijking is te herkennen in de geschiedenis van Jozef, die vooruitging naar Egypte om jaren later zijn familie van brood te voorzien; zo is onze Messias ook ons Levend Brood, Degene Die ons voorgaat als de grote Voortrekker, de Eersteling en Koploper oftewel de Aleph א. De Aleph is de eerste letter van het Hebreeuwse Alfabet en verwijst direct naar God Zelf. De man met het zwaard in de geschiedenis met Jozua (Jozua 5:13-15) verwees ook weer naar de Messias, Die gezien werd door de apostel Johannes als de Man met het tweesnijdend zwaard (Openbaringen 2:12-16).
Zulke vergelijkingen zijn prachtig en als we ze vinden in de Bijbel, dan vergroten ze ons inzicht in de gebeurtenissen omdat deze niet op zichzelf staan. Zo kan men zich afvragen waarom Jonah al God dankte voor zijn uitredding toen hij in de buik van de walvis zat; hij was daar nog allesbehalve veilig! Maar wanneer we de parallel doortrekken naar het Offer van Jehoshua en Zijn verkeren in het dodenrijk, alwaar Hij de sleutels daarvan terugpakte, dan begrijpen we dat Jonah’s gebed en dankzegging in de vis profetisch waren! Prijs God voor Zijn voorzienigheid en redding!