Appels kun je niet met peren vergelijken zegt men in het Nederlands. Zo is de Zondag geen Shabbat en deze dagen tegen elkaar weg te strepen, door elkaar te halen of de één door de ander te vervangen is nooit de bedoeling geweest. De Shabbat is voor de mensheid, ingesteld vanaf het begin van de Schepping. De Zondag is, als eersteling der week, de dag dat het Licht verscheen. Deze dag is uitermate geschikt om van dit Licht, dat echt leeft en is opgestaan, te getuigen aan de wereld. De Shabbat is voor de rust en de onthaasting: een vierdag voor gezin, familie en samenleving. De Eerste Dag van de week is zeer geschikt voor de toerusting: een werkdag voor de Gemeente, gebaseerd op de opdracht van Jehoshua: ‘Blijf in Mij.’
Waarom spoort de Kerk haar leden dan (nog) niet aan om naast de wekelijkse verkondiging van bevrijding vooral op de Eerste Dag naar buiten te treden? Het is altijd goed om samen te komen, dagelijks een viering met elkaar te hebben, dus ook op zondag. Er is echter geen Bijbelse ondersteuning voor het feit dat die viering specifiek alleen op zondag zou moeten plaatsvinden, of nog erger bedacht… dat de zondag de Shabbat vervangt en daardoor de Shabbat reduceert tot een dag als alle dagen. Het Joodse volk, waaronder destijds de discipelen, hield en houdt (vrnl. de orthodoxen) de dagelijkse gemeentelijke lofzang wereldwijd al minstens 3000 jaar vol op Shabbat én op doordeweekse dagen, ‘eigenwijs’ gehoorzaam aan het Woord en tegen alle verdrukking in. De zondagavond is uitermate geschikt om met vrienden en familie samen te ‘lernen;’ de Schriften aan elkaar uit te leggen en maaltijd te houden naar het voorbeeld van Jehoshua met de Emmaüsgangers (Lukas 24 vanaf vers 13). De kerk heeft de functie van heraut; aankondiger dat het Licht is verschenen en dat de rode loper moet worden uitgelegd voor de komende Koning. Het kan niet anders of Hij komt spoedig. Hebben we voldoende olie in de kruikjes?