Een brief van Rafael
Ik heb (nog steeds) niets met Jodenzending en heb alle begrip voor de diepgewortelde angst van de orthodoxe Joden die doodsbang zijn dat, in hun ogen, driftige Christenen Israël als Godsvolk willen vernietigen, in een soort geestelijke holocaust net als indertijd Antiochus Epifanes circa 2200 jaar geleden, die voor hen het type is van de antichrist. Onlangs las ik in een krant iets over deze ‘Jodenzendingsmissie’: Bij alle oprechte liefde voor het huidige Israël blijft in het geestelijk handvest van sommige christelijke bewegingen staan: de geestelijk vernietiging van Israël als volk. Volgens hen moet het volk Israël zich laten opnemen, zich oplossen in de gemeente. Want er zijn in de toekomst geen volken meer, alleen heilige enkelingen, alleen leden van het Messiaanse lichaam. Als Godsvolk heeft Israël afgedaan en hun Torah, die van tijdelijke aard was, is afgeschaft.
Sorry hoor, maar we moeten meen ik als goedbedoelende Christenen langzamerhand gaan begrijpen dat van Joodse zijde zendelingen, die het specifiek op hen voorzien hebben, zeer achterdochtig door hen worden bekeken. Door de eeuwen heen was dikwijls de keuze voor de Joden: het kruis of de brandstapel! Sommigen vergelijken de Jodenzending als een soort tegenhanger van de Hamasstrijders, die vanuit hun politieke handvest met wapengeweld het zelfde doel nastreven: Israël moet als volk van de kaart, enkelingen mogen er wel blijven, maar het Joodse volk als zodanig moet zich laten oplossen in die ene grote Arabische moslimgemeenschap. Het verbaast hen dan ook niet dat deze Christelijke zendelingen vaak gemakkelijk goede banden weten te leggen met Arabieren. Voor hun besef is dat één pot nat, één pot geestelijk vergif. De meeste zendelingen zijn niet echt bevriend met orthodoxe Joden en dat komt ook omdat het moeilijk is toegang tot hen te krijgen. Er ligt nog veel oud zeer en het is een lange weg de opgetrokken muren af te breken.
De vraag die steeds meer klemt voor ons als goedbedoelende Christenen is dus: hoe krijgen we eindelijk een goede relatie met onze Joodse orthodoxe broeders en zusters, met deze kern der natie, die weer zo pijnlijk, samen met heel Israël, bezeerd is door de ontkenning van de Verenigde Naties, waaronder vele Christelijke naties, dat de Joden een band hebben met Jeruzalem en specifiek met de Tempelberg. Ook vinden de vele Christenen dat het Harteland van Israël, Judea en Samaria, waar meer dan 80% van de Bijbelverhalen om draaien, maar aan de vijandige godsdienst, de Islam, moet worden gegeven. Weten we dan niet dat de Islam nooit een Israël zal kunnen accepteren in het huidige Israël? Dat gaat in tegen hun geloof!
De verdrijving in 2005 van het Joodse volk uit Gaza, waarbij het gros van de Christenheid, ook van de Evangelischen, hen in de steek liet, doet hen nog steeds pijn. Deze ontjoodsing, het letterlijk ‘Judenrein’ maken gebeurde met instemming- en zonder protest van de Christenwereld. Is het niet zo, vraag ik mij af, dat je alleen een getuige van Jezus kunt zijn in Israël vanuit een (h)echte vertrouwensrelatie met het volk van Israël, met deze orthodoxe kern der natie voorop?
Een ander punt waar ik de laatste dagen weer sterk mee bezig ben, dat weet je, is dat wij als ‘70’ volken er haastig werk van moeten maken om Israël, héél Israël, de seculieren én de zwaar orthodoxen, op te wekken om eindelijk te worden wie ze zijn, waartoe ze bestemd zijn: een licht voor de volken te zijn; ons in te leiden in de Bijbelse taal en denkwereld en ons de Bijbelse Levitisch-Deuteronomische levensstijl voor te leven. Dat lijkt mij dé zendingsopdracht van deze eeuw tegenover Israël. Israël moet weg uit het getto waar wij als volken hen de eeuwen door en nu opnieuw (het hek staat er al weer om heen) gedrongen hebben en waarin ze nu weer met alle wanhopige macht proberen te overleven. Niet overleven is hun roeping, maar voorleven! Dat ze daarbij veel Geestkracht nodig zullen hebben is duidelijk, maar daar weten wij dan wel raad op, in alle bescheidenheid!!!
De orthodoxe kerngroep in Israël komt meer en meer in de knel, niet alleen door de eigen broeders, de Griekse links, rationalistisch geïnfecteerde politieke en journalistieke elite die de media hoofdzakelijk bestieren en een groot deel van de bevolking achter zich heeft, maar ook door de Grieks spiritueel geïnfecteerde Christelijke broeders.
Onlangs sprak ik een Christin die na jaren verblijf in Israël mogelijk binnenkort daar weg moet omdat zij vermeende banden heeft met Jodenzending en aanverwante organisaties. Zij noemde de huidige orthodoxe minister van Binnenlandse zaken de oorzaak van haar mogelijke uitzetting. Inderdaad, Israël wil na decennia van gedogen geen missionarissen meer voor lange perioden. Deze stap van Israël wordt breeduit buiten Israël gecommuniceerd en de hele Christenwereld keert zich na lezing van zo’n verhaal af van die ‘verstokte’ Joden, terwijl het hier m.i. vooral gaat om een ‘verstokte’ maar wel lieve Christen, die nog steeds geen oog heeft voor het Grote Geheim van Israël als Godsvolk. Vele Christenen hebben m.i. in feite geen zicht op de beloften Gods voor de volkeren, ook niet voor ons Nederlandse volk; zij richten zich alleen op de gelovige enkeling. Is dat niet wat men verblinding noemt? Het Joodse volk heeft een verblinding maar de volkeren duidelijk ook. God zij dank staat er in Jesaja 25:7 en 8 dat God Zelf de bedekking en de sluier van de volkeren zal wegnemen, waar? In Jeruzalem! Het komt dus uiteindelijk goed!
Nog even wat betreft de manier van zending die ik tegenkwam: om de Joden te bereiken gaan vele zendelingen via straatsport jonge mensen aanspreken. Moet dit wel zo? Doen deze goedbedoelende jongeren niet net alsof de Joden ongelovige heidenen zijn? Een blinde gelovige is toch geen ongelovige! Veel van deze jongeren zijn misschien zelf blind: blind voor het geheim van Israël, voor de diepe betekenis van de Torah en van het Bloedverbond bij de Sinai, blind ook voor het geheim van Jehoshua, voor het Bijbelse gegeven dat de God van Israël en Jehoshua (= Bevrijder) Eén en Dezelfde zijn. Dus: een gelovige Jood die een relatie beleeft met zijn God heeft ‘blindelings’ een relatie met Jehoshua de Bevrijder. Wie daar blind voor is, kan m.i. veel schade aanrichten in Joodse zielen.
Weliswaar kan onze HERE God met kromme stokken nog wel rechte slagen maken, zeker bij seculiere Joodse jongeren. Maar met zulke stokken kan men ook grote missers maken bij de Bijbelgetrouwe Joden, die dan nog meer afkerig en worden en afschuw krijgen van die ‘kerkelijke Jezus.’ Een Jezus die vaak weinig meer te maken heeft met de Bijbelse Jehoshua, maar een aftreksel ervan is, die meer lijkt op een heidense afgod, een Romeinse Brood- en Wijngod, een Grieks éénlijnig ‘dogma’, een Germaanse Held of een Afrikaanse Medicijnman.
Overigens, wat die seculiere, puur onwetende en ongelovige jongeren betreft, kan men beter en goedkoper dichter bij huis blijven, want van dat soort hebben we in Nederland dacht ik, genoeg, meer dan genoeg. Meer dan in Israël in verhouding.
Het Bijbelgetrouwe Jodendom neemt juist sterk toe. Terwijl in 1948, bij het begin van de Joodse Staat de seculiere linkse Joden veruit in de meerderheid waren, heeft nu het orthodoxe deel verreweg de overhand: het vormt nu al bijna 65% van de bevolking, terwijl maar 20% echt ongelovig is, en dat neemt jaarlijks af. Van die 65% religieuzen is ongeveer 20% zwaar orthodox (vergelijkbaar met onze ‘zwarte kousen kerken’) en 20% gewoon goed Bijbelgetrouw (even getrouw zeg maar als onze Reformatorische en Evangelische Christenen), de overige 40% is midden-orthodox (vergelijkbaar met de gemiddelde Gereformeerden: men houdt de shabat, maar rijdt wel met de auto, gaat zo nu en dan naar de synagoge etc.).
Ja, en een heel ander onderwerp natuurlijk, maar is het wel zo zeker dat voor het Joodse volk dé grote benauwdheid nog moet komen. Hebben zij dé grote benauwdheid niet al achter zich, kan er nog iets ergers gebeuren dan in Auschwitz e.a. waar een derde van het Joodse volk werd omgebracht?! Moet niet juist voor het steeds goddelozer wordende Nederland, Utrecht, Rotterdam, Amsterdam enzovoort dé grote benauwdheid nog komen? En zou die niet heel erg aanstaande kunnen zijn, zeker nu Nederland weer massaal het Joodse volk in de huidige grote crisis in de steek laat en weer de andere kant op kijkt?
*In plaats van een Godsvolk te zijn dat zich per definitie solidair verklaart met het Joodse Godsvolk, keert Nederland, met de oude kerken voorop, zich meer en meer van Israël af. Men heeft na Auschwitz wel meer oog gekregen voor de unieke Hebreeuwse traditie die het Joodse volk de eeuwen door bewaard heeft, maar het Joodse Godsvolk in zijn huidige politieke gestalte keert men kritisch de rug toe, hoewel het juist nu in een diepe crisis verkeert. Evenals zoveel jaar geleden de Joodse Raad en Nederlandse politiemannen gedwongen werden mee te werken aan het Judenfrei machen van ons land- eerst van de buitengewesten (alle Joden moesten zich zoveel mogelijk verzamelen in het Amsterdamse getto) en daarna aan de ontjoodsing van Amsterdam – wordt nu onder internationale druk de Israëlische ministerraad met haar politie en militie gedwongen om eerst de buitengewesten van Israël (Judea en Samaria:de zgn. ‘Westbank’ en Oost Jeruzalem) te ontjoodsen zodat alle Joden zich zoveel mogelijk kunnen verzamelen voor de Endlösung in het getto van het smaldeel van de Staat Israél waar men zelf een hek omheen gezet heeft: men kan dan geen meer kant op! En weer kijkt Nederland als volk de andere kant op.
Ik schrijf wel een andere keer verder, maar wat mij nog te binnen schoot: we bidden dat we door de Geest van Israël God bezield mogen worden, gezalfd (en wat is een Christen in feite anders dan letterlijk: een ‘gezalfde’ door de Geest van Jehoshua) met een buitengewone liefde voor het Joodse volk en met een diep inzicht in de ziel, de zonden en de ziekten van Israël. Ja, het is deels waar, Israël is ook ziek, moreel en maatschappelijk ziek, een corrupt mengsel van Russisch socialisme en Amerikaans kapitalisme, met een bureaucratische elite die zichzelf verrijkt, met een bankwezen bestaande uit ook ‘bankrovers’ die de zwakken, de ‘kleine man’ uitzuigen. Als ik dan zeg: maar Nederland is nog erger ziek, moreel en cultureel en religieus, dan is het advies: laat Nederland dan toch als de eerste van de volken Israël opwekken (!) om te worden waartoe het bestemd is: een voorbeeld voor de volken! Israël kan niet genezen zonder de volken! En omgekeerd ook niet. Dat is een mooi gebed!
Behalve dat Israël zich weer duidelijk zal moeten opstellen als een Godsvolk, moet het zich ook presenteren als de leermeester der volken. Zij moeten de volken oproepen: kom bij ons en laat U onderwijzen. Het Joodse volk is immer eeuwenlang getraind om de volken te kunnen leren hoe zij moeten omgaan met de aarde en de tijd. Waar wachten wij en zij nog op…
Alle shalom voor je gezin in Israël en een groet van Rafael!