Er bestaat geen enkele juridische grond, ook niet in het internationale (humanitaire) recht, waardoor Israël verplicht is éénmaal aan het Joodse volk toegekende politieke en nationale rechten op te geven. Stichting van een Palestijnse staat, gebaseerd op VN-resoluties is volledig in strijd met vroegere bindende documenten.
Na de verdrijving van het Joodse volk uit Kanaän door Nebukadnezar in 586 v. Chr. en na de uitzetting van het Joodse volk in het jaar ’70 heeft het volk Israël altijd gehoopt terug te keren naar het ‘Land der vaderen.’ De droom van aliyah (opgang naar Zion) kreeg gestalte toen eind augustus 1897, Theodor Herzl zich in Basel uitsprak voor de oprichting van een onafhankelijke politieke Joodse staat en dat ideaal vertaalde in een politieke beweging. Het lied Hatikwah, de hoop, werd het lied van de Zionistische organisatie en later Israëls volkslied.
Theodoor Herzl werd de grondlegger van wat men het moderne zionisme noemt. Hij zag in het Europa van de 19e eeuw dat het antisemitisme nog steeds vitaal aanwezig was en meende daar iets tegen te moeten doen. Het enige middel om afdoende tegen de kwaal van de haat op te treden leidde Herzl naar de gedachte dat slechts een nationale Joodse staat de oplossing voor dit probleem zou zijn. De vroege geschiedenis van het volk Israël leert ons echter al dat dat niet zo werkte. Men vermoedt overigens dat naar aanleiding van de publiciteit die door de wereldpers aan het congres gegeven werd, de verfoeilijke ‘Protocollen van Zion’ werden geschreven. Antisemieten schreven daarin dat de Joden de wereldmacht wilden grijpen met de stichting van een eigen staat.
Herzl meende dat het Joodse volk recht had op een nationale herleving in haar eigen land Israël, waar iedere Jood, van waar ook ter wereld, een woonplaats moest kunnen vinden. Dit recht werd later erkend in de Balfour-declaratie. Als plaats voor het toekomstige Zion werd aanvankelijk gedacht aan Argentinië. Chamberlain (Brits politicus. Birmingham 1863-Londen 1937) kwam later nog met het voorstel deze staat in Oeganda te vestigen. Maar vanzelfsprekend ging onder de Joden de gedachte uit naar hun oude vaderland, het land dat Bijbels en historisch gezien de enige juiste keuze was.
Herzl hoopte dat dit ideaal binnen vijftig jaar gerealiseerd zou worden. Enige jaren voordat Herzl zijn idee lanceerde, was er al een immigratiebeweging naar het oude Land op gang gekomen. Wat deze immigranten aantroffen was niet veel meer dan een verlaten en verwoest land.
De Arabische bevolking had zich eeuwenlang nauwelijks bezig gehouden met bewerking en de opbouw van het land. Door de eeuwen heen was het land bijna geheel ontbost doordat de Turken belasting hieven over boombezit. (De straatarme bevolking was daardoor gedwongen om hun (vrucht)bomen om te hakken, daarmee een profetie vervullend uit Jesaja 10:19). De teruggekeerde Joden begonnen spoedig aan de wederopbouw van het kale land. In 1909 stichtte men de stad Tel Aviv. Tussen de Eerste en de Tweede Wereldoorlog trokken arme Arabieren uit de omringende landen het toenmalige Palestina binnen, aangetrokken door de welvaart die de komst van de Joden naar het Beloofde Land had gebracht. In Jaffa hebben zich in die tijd Arabieren uit niet minder dan vijftien Arabische landen gevestigd. Sinds de Oslo-Akkoorden in 1991 hebben zich zo’n vierhonderdduizend Arabieren uit Jordanië, Egypte, Irak en andere Arabische landen in de Bijbelse gebieden Samaria en Judea gevestigd en hebben daar tweehonderdéénenzestig nederzettingen gebouwd.
In de Eerste Wereldoorlog slaagden de zionisten in Londen erin de stichting van de Joodse staat onder de aandacht van de Engelsen te brengen nadat zij een eind hadden gemaakt aan vierhonderdjarige Turkse overheersing van het Bijbelse land. Met de val van het Ottomaanse Rijk kwam er een einde aan een bijna vier eeuwen lang bestuurd moslimrijk. Er bestonden in die periode geen afzonderlijke Arabische staten. In mei 1916 sloten Engeland en Frankrijk een geheime overeenkomst voor de opsplitsing van dat rijk. Frankrijk eigende zich Syrië en Libanon toe en Groot-Brittannië ging het mandaatgebied Palestina besturen. Gedurende deze periode bestonden de landen Syrië, Libanon, Irak, Saoedi-Arabië etc. nog niet. De Russische Revolutie en de stichting van het Derde Rijk in Duitsland dreven grote groepen Joden richting het aloude vaderland. Op 2 november 1917 (binnenkort wordt de 100 jarige verklaring feestelijk in Israël herdacht) werd namens de Engelse regering door Lord Balfour, de toenmalige minister van buitenlandse zaken, de Balfour-declaratie afgelegd om ten gunste van de zionisten (Chaim Weizmann, Sokolov e.a.) een autonome Joodse staat op te richten naar aanleiding van hun verzoek, in het aloude Vaderland.
De verklaring luidt als volgt ‘De regering van Zijne Majesteit ziet met welgevallen de oprichting van een nationaal tehuis voor het joodse volk in Palestina tegemoet en zal zich naar beste vermogen inspannen om het bereiken van dit doel te vergemakkelijken, met dien verstande evenwel dat niets zal worden ondernomen wat schade zou toebrengen aan de burgerlijke en godsdienstige rechten van de bestaande niet-Joodse gemeenschappen.’ Frankrijk, Italië en de VS betuigden hun instemming met de in de Balfour-declaratie vastgelegde politieke gedragslijn.
Het niet eerbiedigen van de bindende resoluties door de Britten, heeft de Arabische moslims alle gelegenheid gegeven om Israëls legale recht op het land te bestrijden. Met hulp van historische leugens en met hulp van buitenaf, waaronder Europa – dat zo plechtig de resolutie van de Volkenbond had aanvaard – probeerden/ proberen ze het bestaan van Israël uit te wissen. Er bestaat geen enkele juridische grond, ook niet in het internationale (humanitaire) recht, waarvoor Israël verplicht is om eenmaal aan het Joodse volk toegekende politieke en nationale rechten op te geven. Stichting van een Palestijnse staat, gebaseerd op VN-resoluties zijn volledig in strijd met de vroegere bindende documenten. Het is volkomen absurd en illegaal dat men van Israël eist dat het nogmaals een deel van de overgebleven 20 procent dient af te staan aan een door de wereld gecreëerd volk, dat geen enkel historisch recht op het land heeft. Ook de rest van de wereld negeert de bindende afspraken en doet net of ze niet meer bestaan. Zij noemen de Bijbelse gebieden Samaria en Judea: ‘de Westoever’ of ‘de Palestijnse gebieden’ en verkondigen massaal de leugen dat Israël deze gebieden bezet houdt.
De Engelse politiek werd destijds geïnspireerd door imperiale motieven. Vooral in verband met de rijke oliebronnen van het Midden-Oosten wilden de Engelsen de Arabieren te vriend houden. Daarom hebben zij steeds de Joodse immigratie tegengewerkt en beperkt en zij waren uiteindelijk volkomen ongevoelig voor de wreedheid die zij daarmee tegen een toch al zo afschuwelijk gemarteld volk begingen.